Wende Snijders- Last Resistance

Wende Snijders voorstelling is bijzonder, mysterieus, groots en artistiek. De show begint met een groot fel licht, waarna hij uit het begint. Bam. Wende staat samen met drie muzikanten op het podium. In het begin bestaat de begeleiding louter uit drum. Later komen er ook melodieuze instrumenten bij. Waar de voorstelling naartoe leidt blijft spannend. Alsof je door de mist rijdt; je kan niet ver naar achter kijken en ook niet naar voren, je bent in het moment. Het gebruik van licht en het podium is spectaculair. Het is moeilijk op te maken wat er allemaal op het podium staat, maar het effect is des te groter. De prachtige projecties  en lichteffecten zijn gelijkwaardig aan de muziek. Naast haar zang en haar liedjes profileert ze zich door haar uitstraling en haar dans. Een psychedelische theatrale voorstelling, die veel meer is dan een concert.

Er zijn nog kaarten (try-out)- Jeroen van Merwijk

Jeroen van Merwijk speelde gisteren zijn eerste try-out. De zaal was trokvol en ik verwachtte er veel van. Vorig jaar had ik ook al een voorstelling van hem gezien (http://www.janjulius.nl/?p=163). Deze voorstelling vond ik nóg beter. Waar hij zijn vorige voorstelling heel politiek georiënteerd was, was dat deze avond helemaal niet. Hij zong liedjes met mooie teksten en vertelde dingen op de manier zoals ik ze nog nooit bekeken had. ‘Mensen die niet scheiden zijn opscheppers, die mensen die scheiden een rot gevoel willen bezorgen. Ga me niet vertellen dat alles in je relatie zo perfect is. Er is áltijd wel een reden om te scheiden.’ Wat wel overeenkwam met de vorige voorstelling, was het gespeelde egoïsme en egocentrisme. Hij vond zich een geweldige kunstschilder en vergeleek zich met Jezus en God. Zo las hij voor uit het heilige boek Jheronimus. Een grappig ‘hoofdstuk’ in het boek gaat over de rapper Kleine Viezerik. Ook erg grappig is wanneer hij verteld dat twee werkjes van zijn hand samen met een boekje van een bekende Britse striptekenaar en een werkje van Picasso in een vitrinekast staan. ‘Noem nog één kunstenaar waarvan twee werkjes samen met een boekje van een bekende Britse striptekenaar en een werkje van Picasso in één vitrinekast staan? Nee, dat lukt je niet.’ Ten afsluiting zong hij nog een heel mooi liedje voor zijn pas overleden collega-caberatier Maarten van Roosendaal, waarin hij zich met hem vergeleek. Een erg mooie try-out van zijn naar eigen zeggen laatste voorstelling.

De Utrechtse Spelen- The Rainman

The Rainman gaat over de zakenman Charlie Bibbit en zijn zwaar autistische broer Raymond. Het was geloofwaardig gespeeld en met de nodige dosis humor. De humor overschaduwde soms wel de diepere laag, die ook in de voorstelling zat. We vind ik de voorstelling een beetje traag en vroegen ze wel heel veel aandacht van het publiek. De voorstelling was vrij letterlijk geïnterpreteerd van de film. De spelers trokken je mee in het verhaal. Een stuk dat zeker de moeite waard is. 

 

 

Anouk Dorfmann- Op mijn hoop

Deze voorstelling was een Try-Out voor Anouks afstudeervoorstelling. Ik had haar al meerdere keren gezien; in een voorstelling met drie andere studenten (dat was een hele vrolijke en frisse voorstelling), een keer met een verkorte versie van deze voorstelling en gisterenavond dus. De voorstelling ging over het Jodendom. Zelf is Anouk ook Joods en uitbundig ging ze vertellen over het geloof, haar gelovige oma en zong ze Joodse liedjes, was ze heel goed kan. Ik moest ook aan de tafel gaan zitten die op het podium stond. Het was allemaal goed uitgevoerd. Hier en daar was bevatte het een beetje humor. Wel vond ik het jammer dat het een beetje te veel was alsof ik naar een voorstelling zat te kijken die je zoveel mogelijk moest leren over het Jodendom. Dat kwam bijvoorbeeld door de rituelen die ze aan tafel uitvoerde. Ik vond het juist leuk dat ze zichzelf tijdens de voorstelling die ze met haar groep deed niet te serieus nam. Tijdens de voorstelling kregen we nog lekker brood, druivensap (in eerste instantie liet ik het staan omdat ik dacht dat het alcohol bevatte) en na afloop soep. Al met al een mooie, verzorgde voorstelling, een goede afsluiting van het koningstheater in zijn oude gebouw, maar als de voorstelling soms was absurder en luchtiger was geweest, was hij nóg beter geweest.

Eric Koller- Try Out

Toen ik het Koningstheater binnenliep, had het net heel hard geregend. Ik verwachtte dus niet het heel druk zou zijn. Het tegendeel bleek waar te zijn, de aankomst zaal was helemaal vol. Dat schepte al verwachtingen. Het was een non-verbale show. Er waren verschillende kleine sketches, waarbij een attribuut centraal stond. Het was naar mijn idee een soort stripboek in theatervorm. Dan weer stond een kauwgomballenautomaat centraal, dan weer een scootmobiel. Zijn mimiek was erg krachtig, en elke gedachte of beweging kwam heel duidelijk over. Of hij nou een lucifer of een vogeltje in een koekoeksklok was. Ook moeilijke situaties, zoals aan een rijdende auto hangen, beeldde hij overtijgend uit. Daarbij heeft Koller natuurlijk wel het voordeel een heel komisch gezicht te hebben, waarmee hij telkens weer op een heel grappige manier de zaal in keek. Ik vond het vooral knap een hele zaal een hele avond te amuseren zonder een woord te zeggen. Klasse!

Harry Sacksioni: While my guitar gently weeps

Vanavond spurtte ik me om acht uur naar het Koningstheater om Harry Sacksioni te zien optreden. Ik kende hem nog helemaal niet en de muziek die hij die avond ging spelen, een ode aan George Harrison, kende ik eveneens niet goed. Ik ging dus blanco de zaal in. De zaal was helemaal uitverkocht, net als bij bijna alle andere optredens. Toevallig was er nog een plekje over van een vriend van een stel die niet meekon. Op het podium stonden vier akoestische gitaren. Spelend kwam hij op. Alles speelde hij zonder begeleiding. De man naast me, die duidelijk fan was, had al gezegd dat het soms net leek of er vier gitaren klonken, terwijl Harry dat toch allemaal in z’n eentje deed. Gaandeweg in de show moest ik hem gelijk geven. Soms voelde ik me bijna bedrogen, omdat ik maar niet kon geloven dat al dat muzikaal geweld uit een enkele gitaar kwam. De man naast me had me ook uitgelegd dat Saksioni een speciale manier spelen had, waarbij hij meerdere partijen door elkaar speelde. Dat was wonderlijk om te zien. In zijn show speelde hij liedjes van de Beatles, Queen en velen anderen, waaronder hijzelf. Op het eind van de voorstelling raakte hij geëmotioneerd, toen hij vertelde dat hij z’n inmiddels overleden moeder het nummer leid horen dat hij op z’n 16e had geschreven en daarna speelde hij het. Hoe zijn moeder reageerde hield hij liever voor zichzelf. Daarmee was de avond aflopen. Het was een mooie, virtuoze avond, die pas om elf uur ten einde kwam.