Poolvogel- Wachtlokaal 9

‘Random’, een woord dat je tegenwoordig steeds vaker hoort. Engels voor ‘willekeurig’. Het is erg van toepassing op deze voorstelling. Ik had best veel van de voorstelling verwacht, maar het viel best tegen. Veel dingen werden ‘zomaar’ gedaan (zoals opeens je T-shirt uittrekken). Ook werden scènes veel te ver geabstraheerd, zodat het uiteindelijk nergens meer over ging en veel te ingewikkeld was en daarom zowel niet grappig als ook niet interessant was. Begon de scène leuk, op een gegeven moment begreep je er niets meer van. Ook werden vaak de ‘sukkels’ en de ‘onredelijken’ niet duidelijk neergezet. Was dat wel het geval, dan was het héél grappig. Zoals een jongen van een vriendengroep die alles voor zijn vrienden doet en zijn zelfs al zijn organen afstaat, maar niet eens gezien wordt als echte vriend. Van de ontknoping van de voorstelling heb ik nog lang nagenoten. 

Het Thriller Theater- De man die het wist

De man die het wist is een strak in elkaar gezet stuk, gespeeld door 5 acteurs. Het is samengesteld uit fragmenten van Alfred Hitchcock’s films. Ze verzorgen zelf alle special effects. Er zijn beelden op een beamer en verder maken ze kunstig gebruik van minimale middelen: stoelen, bankjes, vogels en takken aan touwtjes, doeken en een fiets. De bewegingen en videobeelden, samen met de ‘special effects’ zijn kunstig op elkaar afgestemd, bijvoorbeeld bij een scene waar de hoofdpersoon dronken achter het stuur zit. Af en toe is het grappig, als wordt benoemd dat het een toneelstuk is (‘schiet maar op, anders raakt de spanning uit het verhaal’). Echt spannend wordt het niet, omdat het spel heel geacteerd overkomt. Wat wel leuk is, is dat wanneer de hoofdpersoon samenvat wat er allemaal gebeurd is (wat overigens vrij overbodig is), alle scenes in sneltreinvlucht exact hetzelfde en vloeiend worden gespeeld. De acteurs spelen meer dan 30 dubbelrollen, die goed uit elkaar te houden zijn door de verschillende stemmen en kostuums. De goede beheersing van de acteurs van hun spel en de ‘special effects’ maken het stuk een mooi en goed verzorgde voorstelling.

Wilfried de Jong en Ocobar- Non Stop New York

Samen met Ocobar (een driekoppige band bestaande uit een bassist, een drummer en een gitarist) staat Wilfried de Jong op het podium, waar hij een sfeerimpressie van New York gaat geven. De band is steengoed, het lichtgebruik helemaal op zijn plaats. De dingen die hij vertelde vond ik vaak nogal vlak en weinig over hem gaan. Het verhaal dat ging over zijn bezoek aan een piepshow was wel erg goed. Daar kon hij de aandacht van het publiek goed behouden. Een ander stukje dat ging over een fotograaf die moorden fotografeerde was aardig, maar de andere stukjes waren een beetje saai. Hij speelde zelf af en toe mee met de band. Het was jammer dat hij daar niet helemaal in op ging. De avond leek snel voorbij te gaan en dat is een goed teken. Wilfried de Jong heeft veel interessantere kanten, maar deze voorstelling was zeker niet slecht.

Stephanie Lauwrier- ‘Pauvre Lola’ en ‘Amazing Grace’

Stephanie is innemend en maakt me aan het lachen. Haar manier van vertellen maakt dat ik telkens in een deuk ligt; ze heeft dezelfde humor als m’n nicht. In haar eerste solo verteld ze het verhaal van de film ‘Legends of the Fall’. Dat doet ze energiek en heel humoristisch. Het lijkt net alsof ze het niet heeft voorbereid. Ze laat het publiek zich ongemakkelijk voelen en stelt zichzelf kwetsbaar op. Ze gaat in bikini staan en zegt dat ze super sexy is. Ze vraagt wie dat ook vindt en ik steek als enige mijn hand op, waarna ze me een high five geeft. Ze zegt ook dat die man zijn buik moet laten zien en dat doet hij ook. Dan maakt ze hem belachelijk, het volgende moment zegt ze dat ze dat niet had moeten doen. Ze gebruikt veel Engelse woorden en geeft er dan de vertaling van, terwijl het hele makkelijke woorden zijn. Ook schetst ze een situatie waarin wij als publiek naakt met onze kont naar boven in een hoekvorm liggen en zij ons dan op onze billen slaat. ‘Jullie willen nog een keer, vooruit dan maar.’ De tweede solo heet ‘Amazing Grace’. Ze begint met te vragen: ‘Wie was er naar mijn vorige solo gegaan? Vingers? Iedereen natuurlijk, wat een grap. Wat hebben we een lol gehad!’ Die ironie is echt mijn humor. Om elke overdreven uitspraak van een Engels woord of een flauwe grap moet ik lachen. Ze noemt me een leukerdje. Tijdens de tweede solo raak ik wel een beetje de draad kwijt. Ze doet sommige dingen zomaar (haar haar in het water den en dan achterover slaan). Ze eet wasabinootjes en likt tegelijk haar voeten, en spuugt het dan uit.Ik kon er de humor wel van inzien. Een vrouw achter me zat met grote walging te kijken. Op een gegeven moment ging ze allemaal hele persoonlijke dingen vertellen, moest ze huilen en werd ze het volgende moment weer niet serieus. Wat wilde ze daarmee zeggen? Toen ik aan het eind van de voorstelling weer hard moest lachen toen ze ‘wat is het hier toch een crazyhuis’ zei, zei ze tegen me; ‘Jij moet ook om alles lachen, wil je mijn voeten likken?’. Al ging het op sommige momenten nergens over, was deze ongelofelijk grappig en vermakelijk.

The Amazing Stroopwafels- De Eeuwige Vlam

Met zijn zessen staan ze opnieuw in het theater, met nieuw werk, maar ook vele klassiekers, die in het ‘rommelige’ gedeelte aan bod kwamen. Qua repertoire zijn ze heel productief, ze hebben al 16 cd’s uitgebracht. Over alles wat in hun opkomt schrijven ze een liedje. Soms snijden die niet helemaal hout, bijvoorbeeld het liedje ‘Santaclaus Raus’, waar nu eens Sinterklaas en dan weer de kerstman aan bod komt, waardoor het onlogisch overkomt. Ze zijn, door hun zelf toegegeven, geen cabaretiers. Wim Kerkhof, de zanger, verklapte alle liedjes van te voren al. Ook hadden ze geprobeerd een soort van rode draad aan te brengen: familie. In sommige liedjes kon ik ze niet goed verstaan, maar in de meeste wel. Er zat veel humor en afwisseling in en het werd zowel leuk gezongen als goed gespeeld door de band. Het werd niet saai, omdat ze veel te vertellen hadden. De liedjes waren erg vermakelijk en de zanger had goede mimiek en zelfspot. Erg grappig vond ik het liedje over Rotterdam-Zuid, waar we geld voor in zouden moeten zamelen. Aan het eind van de voorstelling kon je een cd kopen, waarvan 5% naar het goede doel ging: Rotterdam-Zuid. Daar was namelijk een tankstation waar ze goedkoop konden tanken. Dat vond ik heel humoristisch. Ongemerkt zat er dus nóg een kleine rode draad in de voorstelling. Ik heb een hele leuke avond gehad.

een tekening die ik tijdens de voorstelling heb gemaakt

Speelman & Speelman- Optimisten

Speelman en Speelman hadden een vrolijke avond neergezet met mooie liedjes. Er zat een duidelijke lijn in, al was die was erg saai. Het ging over een hele positieve postbode. Zo interessant vond ik dat verhaal niet eens. Die postbode had niet eens iets bijzonders in het leven meegemaakt. Wel hadden ze een goed uitgebeelde scene over de strijd die ze tegen de commerciële televisie voerden, en daarbij alle bekende televisiehoofden vermoorden. Ik snapte alleen niet helemaal wat ze daarmee wilden bereiken. Dat ze nooit op de commerciële zenders zouden willen verschijnen? De meeste dingen die ze zeiden had ik al honderd keer gehoord, zoals: ‘sta bij de kleine dingen stil’. De voorstelling was op z’n hoogtepunt bij hun hit: Allerlaatste Liefde. Het was de moeite waard, maar ik sprak ook een man die naar al hun try-outs en optredens ging. Dat zou ik echt niet hoeven.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Nachtspiele Christmas Special- Sven Ratzke

De voorstelling begint en Sven rent in een glitterkostuum, op hakken en met make-upe het podium op, geeft een man in het publiek voordat die weerstand kan bieden een kus op mond en begint een vunzig liedje te zingen. Na zijn liedje kust hij nog even een hele rij vrouwen vol op mond. Sven is het een combinatie tussen Gerard Joling en Brüno, het extreem extravagante homotypetje van Sacha Baron Cohen. Hij heeft de glitters, veren, de gezelligheid en de stem van Gerard Joling en het Duitse (hij zong in het Duits en Engels), het extravagante en het extreme van Brüno. Hij kon goed zingen en nam de zaal mee in zijn verhalen. Hij is een echte verteller en heeft een goede dosis zelfspot: ‘Normaal ben ik niet zo spontaan, maar voor nu maak ik een uitzondering’. Een rasentertainer van formaat.

Het Groot Niet te vermijden- Save the last dance

Het concept van de voorstelling snapte ik niet helemaal.Ze speelden in een bandje en zongen oude liedjes, of zongen in idianenkleding idianenleidjes, met wat flauwe grappen tussendoor. Zingen en muziek maken konden ze wel, maar bijna alles was achterhaald. Zo gingen ze accordeon spelen als oude vrouwtjes of als travestiet in het Duits zingen. Soms waren het wel leuke concepten, maar het duurde dan veel te lang en gingen ze hele lange stukken zingen of spelen als bijvoorbeeld een travestiet, waar je helemaal niet op zat te wachten. Op het podium stond een grote plank, wat een wolk was, waarboven was een plat stuk hout, wat ballonnen waren. Een van de mannen deed dan net of hij in de lucht vloog, hij had ook nep-beentjes. Hij zong ’99 Luftballons’. Er kwam toen een vogel aan een stok die de ballonnen zogenaamd lek prikte. Dat vond ik goed bedacht. Ook vond ik het grappig dat er een geestelijk gehandicapte man in het publiek stond, die helemaal in de voorstelling op ging, meeklapte en zwaaide en midden in de voorstelling enthousiast ging staan. Op het einde kwamen ze nog langs in rubbere bootjes als homo’s op de Gay Pride. Dat was wel humor. Al met al een leuke voorstelling.

 

Zadelpijn 2- Het Verwende Nest

Het publiek bestond alleen uit vrouwen van 50+ en enkele mannen die mee moesten. De zaal zat goed vol. Het ging over oudere vrouwen en plastische chirurgie, relatieproblemen en de dood. De vrouwen gingen een huis verbouwen, maar eigenlijk was dat bijzaak. Ze zongen tussendoor allemaal hitjes uit ‘hun tijd’, die mijn moeder en haar zussen ook zingen. In de voorstelling ging een van de vrouwen dood. Het was op één moment best serieus, maar de dames deden er ook wel weer heel luchtig over. Het irriteerde me mateloos dat diezelfde actrice, die ‘dood’ was gegaan, de rest van de voorstelling er een beetje naast stond, een zwerver spelend. Het voelde alsof ze gekunsteld probeerden iedereen een gelijkwaardige rol te geven. Ik vond het wel heel grappig dat een van de zangers op een gegeven moment als vrouw verkleed het podium op kwam. Het was een vrolijke voorstelling en de spelers voelden publiek goed aanvoelde, al hoorde ik daar misschien niet helemaal bij.