Raf Walschaerts- Jongen toch

De voorstelling Jongen toch heb ik twee keer gezien. Wat ik was vergeten is dat ik Raf samen met zijn broer, als het duo Kommil Foo ook al eens in het theater heb gezien. Ik vind Raf ijzersterk. Met zijn prachtige stem zong hij soms prachtig gevoelige liedjes, waar je mee in slaap wil vallen, en soms humoristische, bijvoorbeeld over een stier die koeien neukt. Vaak vind ik cabaretiers saai, omdat ze niets te vertellen hebben. Raf Walschaerts had daarentegen een boeiend verhaal. Het was een literair hoogstandje onder de cabaretvoorstellingen, omdat Raf zijn verhaal afwisselde met anekdotes en grappen die hij vervolgens ook nog eens liet terugkomen. Raf hield de aandacht constant vast en boeide me de tweede keer dat ik de voorstelling zag weer. Zowel Raf als de voorstelling is intelligent, muzikaal, interessant en ijzersterk. Een echte aanrader.

Demarrage

Demarrage gaat over Jeanne d’Arc. Tijdens de voorstelling regende het en buiten gingen we bij een vrouw in krijgerskostuum en met kort haar aan tafel zitten. Daar begon ze, na een tijd stilte, haar relaas. Over haarzelf en haar positie als vrouw. Dat ze bijvoorbeeld geen kinderen wilde, en geen zin had om de leiding te geven aan één man. Ze kon veel meer aan, een heel legioen. Later kwam er een man bij, haar krijgsmakker Gilles. Hij relativeerde Jeannes woorden enigszins. Het publiek moest uiteindelijk op ijzeren hobbelpaarden gaan zitten. We trokken ten strijde. Daar waren we dus al die tijd op voorbereid!

 

FC Bergman- Van den vos

Vorig jaar was ik naar 300 el x 50 el x 30 el van FC Bergman geweest, dus mijn verwachtingen waren hooggespannen. Deze zijn helemaal waargemaakt. De voorstelling is visueel heel sterk. Weer is er een immens podium. Vóór is er een groot zwembad, achter een bos. Een ‘vos’ maakt de buurt onveilig en daar moet iets aan gedaan worden. Er wordt live op het podium gefilmd, maar er worden ook beelden geprojecteerd die eerder opgenomen zijn. Er komt zelfs een stukje horror in voor, dat zo gruwelijk is dat het moeilijk is te blijven kijken. Een huiveringwekkend sterke voorstelling, waar de mogelijkheden van het theater ten volle gebruikt zijn.

De Grote Improvisatieshow- Tijl Beckand, Ruben van de Meer, Jamai Loman, Rick Paul van Mullingen, Wilko Terwijn

De Grote Improvisatieshow… Ik ging erheen omdat ik benieuwd was hoe Tijl en Ruben live zouden overkomen. Ik dacht dat het een vermakelijke avond zou worden en dat werd het ook. De Grote Improvisatieshow is ook op tv geweest, en in het theater was het niet erg anders. Het was een aaneenschakeling van improvisatiespellen, die heel vaak letterlijk uit ‘De Lama’s’ kwamen. Voor een onderdeel was een vrijwilliger nodig. Ik stak m’n hand op en werd uitgekozen. Jamai stelde me allerlei vragen, van m’n hobby’s tot m’n beste vriendin. Ik vertelde onder andere dat ik in mijn eentje naar het theater was gekomen en dat ik recensies schreef. De acteurs speelden m’n leven na. Ik moest in een toeter knijpen als iets niet klopte en bellen als iets wel klopte. De daaropvolgende scène was erg grappig. Ik (gespeeld door Tijl) lag in bed mijn beste vriendins naam te kreunen. Daarna kneep in de toeter; het klopte niet. Daarna kreunde ik (Tijl) Jamai’s naam. Jamai drukte m’n vinger tegen de bel. Later die dag gaf ik (Tijl) Nederlandse les aan Afrikaners, die ik vervolgens als slaven behandelde. Vervolgens zei ik (Tijl) dat ik gek was op zwarte mannen. Ik belde daarna, het klopte enigszins. Daarna kwamen alle Afrikaners op me (Tijl) af met grote piemels, die ze tegen mij (Tijl) aanzweepten. Die avond was ik continu het onderwerp van de grappen. Mijn hobby keramiek, het schrijven van recensies, maar vooral mijn homoseksualiteit kwamen continu terug. Dan ging het over mijn moeder, dan weer over mijn vader en dan over mijn zusje. Het meeste vond ik wel grappig, maar het homoseksuele gedeelte begon ik flauw te vinden. Het was vaak plat en smaakloos. de strekking: piemels, pijpen en kontneuken. In het moordspel was ik de moordenaar, waarbij de acteurs elkaar zonder tekst moesten duidelijk maken dat ik de moordenaar was, door me uit te beelden. Later in de show was er een scène waarin Wilko Terwijn, een dikke harige man, zich moest uitkleden en moest doen als of hij graag jongens van 17 knuffelde (ik dus). Ik rende snel de deur door en Wilko rende me in onderbroek achterna. Er werd mij gezegd dat ik moest gillen en dat deed ik. Daarna rende ik weer naar m’n stoel en kwam hij alsnog tegen me aanstaan. Het rook naar een vieze mengeling van aftershave en mannenzweet. Ergens op het eind zei Tijll als grap dat mijn vader me na de show, opgehangen in mijn kamer, zou aantreffen, waarna hij zei dat ik me niet moest ophangen, want dat zou niet leuk zijn voor de show. Die opmerking vond ik persoonlijk écht te ver gaan, omdat ik zelfmoord geen onderwerp vind om grappen over te maken. De grappen raakten me geen van allen, omdat ik wist dat het niet persoonlijk was. Bovendien had ik er zelf om gevraagd. Uiteindelijk vond ik het ook wel een eer dat de halve voorstelling over mij ging. Al met al had de voorstelling een goed tempo en zat vol rake grappen. Improviseren konden ze als de beste, en in de zaal werd veel gelachen. Een geslaagde avond, waar ik veel heb gelachen, al was het vaak uit een vorm van ongemakkelijkheid.

Jan Rot- Nummerrr 1 !!!

Dit was de tweede keer dat ik Jan Rot zag optreden, opnieuw in de kleine zaal. Deze keer zong hij vertalingen van nummer 1-hits uit zijn eigen tijd. Het waren prachtige vertalingen en zijn vertolkingen waren aangenaam en eigenzinnig. Vooral interessant waren de verhalen achter de nummer 1-hits van artiesten. Zo vertelde hij over één van de eerste nummer 1-hits, Happy birthday. Het was origineel een liedje van een juf, die een boekje had gemaakt met kleuterliedjes. Daarin stond ook een liedje dat de juffrouw zong naar haar kinderen en dat de kinderen terug zongen naar hun juf. Dat werd uiteindelijk door een van de kinderen toen hij ouder was in een musical gebruikt, maar dan als verjaardagsliedje. Dat werd uiteindelijk een hit. Later zag die kinderjuf iemand op tv haar liedje zingen en zei ze haar neef dat dat haar liedje was. Die heeft er patent op aangevraagd en nog steeds komen er duizenden euro’s per jaar aan auteursrechten binnen. Hij vertelde ook over het zoeken naar de juiste vertaling. De zin You have a fast car uit Tracy Chapmans nummer Fast car vertaalde hij met Jij rijdt een Roys Royce, en Red red wine van UB40 vertaalde hij met Wit wit bier (want Rode rode wijn was immers twee lettergrepen te veel). Het was een leerzame avond, met een duidelijke lijn en leuke verhalen.

Maartje en Kine- Vreemd Folk

Twee jeugdige vrolijke ‘meiden’, die doen alsof zij optreden in een cruiseschip voor singles. Kine komt uit Noorwegen, Maartje uit Houten. Kine speelt viool, Maartje accordeon. Verder speelt Maartje verschillende gitaar-achtige instrumenten en spelen ze beide ukelele. Ze laten Ierse en Noorse volksmuziek passeren, maar brengen ook klassieke muziek onder de aandacht. Ze vertellen af en toe interessante verhalen en de liedjes zijn best grappig. Een duidelijke rode draad of boodschap ontbrak echter. Op een gegeven moment gingen ze in de zaal kijken of er leuke mannen waren, maar steeds zeiden ze dat er geen waren. Een tijdje later wees Kine naar mij en ging met mij in gesprek. Ik was wel vereerd. Ze barstten we in lachen uit toen ik zei dat ik in 5 gymnasium zat. Ik was te jong. Het was een grappig gesprek. Die avond hoorde ik nog vak m’n naam langskomen. Het was een leuke vrolijke muzikale voorstelling, waarbij vooral het speelse jolige erg leuk was om te zien.

Hier is wat ik denk – Wouter Deprez

Cabaret is moeilijk. Zo moeilijk zelfs, dat ik op een gegeven moment het idee had dat ik het helemáál niet meer leuk vond. Gelukkig laat Wouter Deprez me inzien dat er nog wel mensen zijn die het vak van cabaretier goed beheersen. Hij vertelt een interessant verhaal over zijn reis naar Afrika met zijn vrouw. Hij ontstijgt het niveau van praten over binnenlandse politiek en de dikke man die je eens in de bus hebt gezien, zoals veel andere cabaretiers vaak doen. Af en toe leest hij een mopje voor uit een boekje. Hij is het sterks als het absurd wordt. Bijvoorbeeld wanneer hij zegt dat we met zijn alle de supermarkten moeten overvallen en onszelf op fruitweegschalen moeten wegen om te weten te komen hoe veel we waard zouden zijn als we een hele grote banaan zouden zijn. Hij heeft het veel over zijn relatie met zijn vrouw: over te weinig seks vooral. Dat ze daar niet meer aan toe komen. Zijn interactie met het publiek vind ik grotendeels sterk. Wanner hij aan het publiek vraagt wie er porno kijkt en niemand zijn hand opsteekt, zegt hij: ‘Vreemd dat ze het dan nog maken, dat maken ze dan uit een soort overtuiging en passie.’ Soms ratelt hij heel snel achter elkaar. Het is dan moeilijk hem te volgen, maar het is leuk om te zien dat hij zo zijn best doet. Een goede cabaretvoorstelling, zoals we dat gewend zijn van de Vlamingen.  

Flashdance

Alweer een spetterende voorstelling  van Albert Verlinde Theaterproducties. Flashdance gaat over Alex, die werkt in een staalfabriek. Haar grote passie is dansen, maar omdat ze om haar heen mensen ziet falen die hun droom nastreven, twijfelt ze of ze haar grote droom moet najagen. Waar ik bij Sonneveld, een andere mucical van Albert Verlinde theaterproducties, het musicalgenre niet vond passen, paste het bij Flashdance perfect. Een lekker voorspelbaar verhaal, leuke dansjes en twee heerlijke nummers: Maniac en What a Feeling. Verder werd er Nederlandstalig gezongen. Hoewel het spel en sommige liedjes af en toe wat saai werden, waren er genoeg heerlijke nummers en grappige stukjes. Jim Bakkum was aangenaam voor het oog en het oor. Carry Tefsen, als oude vriendin van Alex, deed me denken aan mijn onlangs overleden vriendin van 96, waar ik ook vaak bij op bezoek ging. Carry had de lachers op haar hand. Een klein minpuntje vond ik dat er vrij weinig werd gedanst voor een voorstelling die Flashdance heet en Anouk Maas als Alex verzorgd haar ingestudeerde pasjes deed, maar geen Maniac, maniac on the floor was. Desondanks heb ik de voorstelling twee keer gezien, waarbij ik meeveerde op de twee grote hits waar de musical bekend om staat.

Van der Laan & Woe- Buutvrij

Ze zijn muzikaal, goed op elkaar ingespeeld en erg humoristisch. Van der Laan & Woe komen met strakke sketches en leuke liedjes. Woordgrappen die neigen naar mopjes en krachtig neergezette typetjes. Ze hebben er duidelijk verstand hoe je een voorstelling goed in elkaar zet. Ondanks dat er geen grote rode draad door het verhaal loopt, komen dingen wel degelijk terug. Soms is dat echter totaal overbodig en voegt een terugwijzing naar een eerdere sketch niets toe en onderbreekt hij de scene alleen maar. Bij vlagen is de voorstelling erg grappig. Zeker een leuke avond voor een melige bui.

Katinka Polderman- Polderman baart zorgen (voorpremière)

De grote zaal zit lekker vol. Rechts staat een klein huiskamertje met een camera ervoor. Op de wand erachter wordt het groot geprojecteerd. Katinka heeft een typische toon in haar stem, wat erg in haar voordeel werkt. Ze heeft fantastische liedjes. Soms benoemt ze iets waar ze niet later op terug komt, wat vreemd is. Ze heeft het ook over de tentoonstelling ‘Fuck Off 2′, wat ik een erg intrigerende tentoonstelling vind. Zij zelf praat er over alsof het onzin is, wat ik niet zo sterk vind. Het grappigste stukje vind ik die, waar ze het heeft over een gruwelijke marteling, waarbij bij een gemartelde de longen worden uitgehaald zodat hij stikt. ‘En wanneer het een écht grote boef was, strooiden ze er ook nog zout op. Nu hoor ik allemaal “ah” in de zaal, maar het was wel een stráf hè!’ Later speelt ze ‘Rijdende Rechter de Musical’, met een zelf gebouwd decortje, met kaartjes, bewegende achtergronden en stokjes, in dezelfde doos als waar haar huiskamer was afgebeeld. Ook zingen de poppetjes liedjes uit bestaande musicals met eigen teksten. Het is erg vermakelijk en vrolijk, maar het duurt te lang. Ze kan beter de liedjes wat korter maken. Verder weidt ze nog te lang uit over een reactie op ‘Pipapijpen’ op youtube. Een leuke voorstelling, waar erg grappige stukjes in zitten, maar ze af en toe te lang blijft steken.