Jan Rot- Nummerrr 1 !!!

Dit was de tweede keer dat ik Jan Rot zag optreden, opnieuw in de kleine zaal. Deze keer zong hij vertalingen van nummer 1-hits uit zijn eigen tijd. Het waren prachtige vertalingen en zijn vertolkingen waren aangenaam en eigenzinnig. Vooral interessant waren de verhalen achter de nummer 1-hits van artiesten. Zo vertelde hij over één van de eerste nummer 1-hits, Happy birthday. Het was origineel een liedje van een juf, die een boekje had gemaakt met kleuterliedjes. Daarin stond ook een liedje dat de juffrouw zong naar haar kinderen en dat de kinderen terug zongen naar hun juf. Dat werd uiteindelijk door een van de kinderen toen hij ouder was in een musical gebruikt, maar dan als verjaardagsliedje. Dat werd uiteindelijk een hit. Later zag die kinderjuf iemand op tv haar liedje zingen en zei ze haar neef dat dat haar liedje was. Die heeft er patent op aangevraagd en nog steeds komen er duizenden euro’s per jaar aan auteursrechten binnen. Hij vertelde ook over het zoeken naar de juiste vertaling. De zin You have a fast car uit Tracy Chapmans nummer Fast car vertaalde hij met Jij rijdt een Roys Royce, en Red red wine van UB40 vertaalde hij met Wit wit bier (want Rode rode wijn was immers twee lettergrepen te veel). Het was een leerzame avond, met een duidelijke lijn en leuke verhalen.

(Roel) Van Velzen- Rush of Life (premiere)

Vandaag stond ik op het laatste moment nog bij de kassa van het Theater aan de Parade. Gelukkig was er nog plaats. Verheugd en vol verwachting begaf ik me naar de zaal. Van Velzen maakte zijn entree door een groot fototoestel. Op het podium stonden vier muzikanten (plus Van Velzen). Ze hadden voor de show speciaal nieuwe instrumenten aangeleerd. Van Velzen had allemaal plannen voor de show en die hadden zijn muzikanten allemaal waargemaakt. Zo werd er bijvoorbeeld met sleutels muziek gemaakt (die stonden voor Van Velzen voor verbondenheid met z’n vrouw). Ook zongen er drie van de vier. De rode draad in de show was de documentatiedrang van hem. In de voorstelling kwamen ook allemaal grote foto’s naar beneden, waar hij dan iets over ging vertellen.Van Velzen had hulp gekregen van een theatermaker voor z’n show en dat was te merken. De show zat goed en origineel. Roel praten de tijd tussen de nummers lekker vol. Wat verrassende dingen waren de popquiz, waarin de bandleden en Roel de kandidaten waren en mensen uit het publiek de quizmasters. Roel had de quiz gewonnen. Verder was er nog een gedeelte waarin Van Velzen begon met drummen en vervolgens het drumstel uit elkaar werd gehaald, zodat ieder een deel van het drumstel had. Iedereen deed dezelfde bewegingen en deed denkbeeldig alsof hij sloeg op elk onderdeel. Ze sloegen maar op een onderdeel écht, het deel dat ze voor zich hadden. Zo produceerden ze samen het geluid van één drumstel. Het zag er erg grappig uit. Op het eind speelden ze baby get higher, maar het publiek mocht kiezen in welke stijl ze het moesten spelen. Ze hebben het op een softe, reggae en rock-and-rol manier gespeeld. Het licht veranderde gelijk.Het klonk allemaal bij elkaar en precies in die stijl. Dat geeft aan hoe goed ze op elkaar afgestemd zijn. Midden in de show hadden ze het fenomeen: ‘boyband’ belachelijk gemaakt. Zelf zei Roel dat hij niet kon dansen, dus dat dat niet iets voor hem zou zijn. Toen de toegift al was geweest, maar er nog wel spannende muziek was, wisten we dat er iets ging gebeuren. Toen kwamen ze op in overdreven boyband-kleren en hadden een perfect ingestudeerd dansje en playbackten ze op de muziek. Het was geniaal en haalde de show in z’n geheel omhoog. Vanzelfsprekend klonk de muziek steengoed en, niet te vergeten, heel gevarieerd. Zijn stem klonk super (maar dat mag ook wel voor een coach van The Voice). De show was een fantastisch geheel en, zoals Van Velzen aanraden, heb ik de show in mijn hoofd vastgelegd. Fantastische voorstelling. Kom naar de theater en zie deze top show!

P.S. Leuke bijkomstigheid was dat Team Van Velzen van the Voice er ook was.

Eric Bosgraaf- Elektrified Eric

Vanavond ben ik naar Eric Bosgraaf gegaan. Ik had gelezen op internet dat het een combinatie van blokfluit en elektronica was en dat sprak me wel aan. Ik had Eric al eerder in de Toonzaal zien optreden. Hij opende de avond met een stuk op een soort grote houten kast, wat een fluit was. De elektronische geluiden klonken mee. In de daaropvolgende stuk waande ik me helemaal in een soort sprookjeswereld, met dank aan de extra geluiden. Daarna speelde hij een klein stukje op een klein fluitje, waarbij hij het hele podium gebruikte en heel overdreven bewoog, wat het wel leuk maakte. Twee Koreaanse leerlingen mochten ook een lied spelen. De jongen speelde een technisch stuk op een middelgrote blokfluit, het meisje op de grote kast-achtige fluit, die Bosgraaf in het begin ook bespeelde. Ze bespeelde hem op een vrij sensuele manier, alsof het haar minnaar was. De stukken waren tot dan toe zonder veel melodie. Er werden vooral veel technieken gebruikt.  Dat vond de vrouw waarmee ik in de pauze praatte wel jammer; ze speelt zelf ook blokfluit. Mij stoorde het niet zo.Na de pauze werd er een stuk van een Zuid-Afrikaanse componiste gespeeld. Ze bleef expres in dat land, ondanks de conflicten; daar ging het stuk ook over. Dat werd vrij letterlijk uitgebeeld, door de geluiden op de achtergrond. Aan het eind van de avond speelde Bosgraaf wél een melodisch deuntje, begeleid door een DJ, maar dat vond ik niet zo spannend. Op het allerlaatst ging die DJ allemaal nare geluiden produceren. Alles bij elkaar was het een boeiende, veelzijdige avond, waarin hedendaagse klassieke muziek en elektronica elkaar ontmoet hebben.

Jan de Smet- Zonder programma

Gisteren, in de middag, ben ik naar Jan de Smet, een Vlaamse toneelzanger, geweest. Er waren maar ongeveer 20 mensen. De sfeer kwam al meteen los wanneer een man in het publiek, toen de theaterdirecteur met zijn hond binnenkwam, zei: ‘We kunnen tenminste niet zeggen dat er geen hond kwam!’ Jan de Smet speelde accordeon, ukelele (een kleine gitaar) en akoestische gitaar. Het was letterlijk zonder programma, want hij had die avond ervoor pas zijn nummers uitgekozen. Het waren vooral nummers van anderen, maar er zaten ook eigen nummers tussen. De liedjes waren in het Nederlands, een paar in het Engels en één liedje was in het Frans. Het waren verhalende, dichterlijke liederen. De avond sloot hij af met mijn favoriet;  een lied naar aanleiding van een uitspraak van Stephen Hawking: ‘Het heelal is mogelijk een vierdimensionale schaduw van een vijfdimensionaal geheel.’ Daarmee was de middagvoorstelling ten einde. Het was een mooie en pure voorstelling.

 

 

 

Harry Sacksioni: While my guitar gently weeps

Vanavond spurtte ik me om acht uur naar het Koningstheater om Harry Sacksioni te zien optreden. Ik kende hem nog helemaal niet en de muziek die hij die avond ging spelen, een ode aan George Harrison, kende ik eveneens niet goed. Ik ging dus blanco de zaal in. De zaal was helemaal uitverkocht, net als bij bijna alle andere optredens. Toevallig was er nog een plekje over van een vriend van een stel die niet meekon. Op het podium stonden vier akoestische gitaren. Spelend kwam hij op. Alles speelde hij zonder begeleiding. De man naast me, die duidelijk fan was, had al gezegd dat het soms net leek of er vier gitaren klonken, terwijl Harry dat toch allemaal in z’n eentje deed. Gaandeweg in de show moest ik hem gelijk geven. Soms voelde ik me bijna bedrogen, omdat ik maar niet kon geloven dat al dat muzikaal geweld uit een enkele gitaar kwam. De man naast me had me ook uitgelegd dat Saksioni een speciale manier spelen had, waarbij hij meerdere partijen door elkaar speelde. Dat was wonderlijk om te zien. In zijn show speelde hij liedjes van de Beatles, Queen en velen anderen, waaronder hijzelf. Op het eind van de voorstelling raakte hij geëmotioneerd, toen hij vertelde dat hij z’n inmiddels overleden moeder het nummer leid horen dat hij op z’n 16e had geschreven en daarna speelde hij het. Hoe zijn moeder reageerde hield hij liever voor zichzelf. Daarmee was de avond aflopen. Het was een mooie, virtuoze avond, die pas om elf uur ten einde kwam.