Mooi lied

Twee Vlaamse mannen (Frank Boddin en Mathieu Engels) en drie Nederlandse vrouwen ( Kiki Schippers, Elke Vierveijzer en de reeds afgestudeerde Kirsten van Teijn) van de Koningstheateracademie. Tussen hen in speelt een man steengoed gitaar. Ze zingen een selectie van de beste kleinkunstliedjes, apart en samen. Een mooie selectie, prachtig uitgevoerd. Ingetogen en gevoelig (Terug bij af van Harrie Jekkers, die avond uitgevoerd door Mathieu Engels), dan weer groots en meeslepend (Mooi van Maarten van Roozendaal, door Elke Vierveijzer). Een avond vol mooie liedjes.

Anouk Dorfmann- Op mijn hoop

Deze voorstelling was een Try-Out voor Anouks afstudeervoorstelling. Ik had haar al meerdere keren gezien; in een voorstelling met drie andere studenten (dat was een hele vrolijke en frisse voorstelling), een keer met een verkorte versie van deze voorstelling en gisterenavond dus. De voorstelling ging over het Jodendom. Zelf is Anouk ook Joods en uitbundig ging ze vertellen over het geloof, haar gelovige oma en zong ze Joodse liedjes, was ze heel goed kan. Ik moest ook aan de tafel gaan zitten die op het podium stond. Het was allemaal goed uitgevoerd. Hier en daar was bevatte het een beetje humor. Wel vond ik het jammer dat het een beetje te veel was alsof ik naar een voorstelling zat te kijken die je zoveel mogelijk moest leren over het Jodendom. Dat kwam bijvoorbeeld door de rituelen die ze aan tafel uitvoerde. Ik vond het juist leuk dat ze zichzelf tijdens de voorstelling die ze met haar groep deed niet te serieus nam. Tijdens de voorstelling kregen we nog lekker brood, druivensap (in eerste instantie liet ik het staan omdat ik dacht dat het alcohol bevatte) en na afloop soep. Al met al een mooie, verzorgde voorstelling, een goede afsluiting van het koningstheater in zijn oude gebouw, maar als de voorstelling soms was absurder en luchtiger was geweest, was hij nóg beter geweest.

Eric Koller- Try Out

Toen ik het Koningstheater binnenliep, had het net heel hard geregend. Ik verwachtte dus niet het heel druk zou zijn. Het tegendeel bleek waar te zijn, de aankomst zaal was helemaal vol. Dat schepte al verwachtingen. Het was een non-verbale show. Er waren verschillende kleine sketches, waarbij een attribuut centraal stond. Het was naar mijn idee een soort stripboek in theatervorm. Dan weer stond een kauwgomballenautomaat centraal, dan weer een scootmobiel. Zijn mimiek was erg krachtig, en elke gedachte of beweging kwam heel duidelijk over. Of hij nou een lucifer of een vogeltje in een koekoeksklok was. Ook moeilijke situaties, zoals aan een rijdende auto hangen, beeldde hij overtijgend uit. Daarbij heeft Koller natuurlijk wel het voordeel een heel komisch gezicht te hebben, waarmee hij telkens weer op een heel grappige manier de zaal in keek. Ik vond het vooral knap een hele zaal een hele avond te amuseren zonder een woord te zeggen. Klasse!

Jan de Smet- Zonder programma

Gisteren, in de middag, ben ik naar Jan de Smet, een Vlaamse toneelzanger, geweest. Er waren maar ongeveer 20 mensen. De sfeer kwam al meteen los wanneer een man in het publiek, toen de theaterdirecteur met zijn hond binnenkwam, zei: ‘We kunnen tenminste niet zeggen dat er geen hond kwam!’ Jan de Smet speelde accordeon, ukelele (een kleine gitaar) en akoestische gitaar. Het was letterlijk zonder programma, want hij had die avond ervoor pas zijn nummers uitgekozen. Het waren vooral nummers van anderen, maar er zaten ook eigen nummers tussen. De liedjes waren in het Nederlands, een paar in het Engels en één liedje was in het Frans. Het waren verhalende, dichterlijke liederen. De avond sloot hij af met mijn favoriet;  een lied naar aanleiding van een uitspraak van Stephen Hawking: ‘Het heelal is mogelijk een vierdimensionale schaduw van een vijfdimensionaal geheel.’ Daarmee was de middagvoorstelling ten einde. Het was een mooie en pure voorstelling.

 

 

 

Harry Sacksioni: While my guitar gently weeps

Vanavond spurtte ik me om acht uur naar het Koningstheater om Harry Sacksioni te zien optreden. Ik kende hem nog helemaal niet en de muziek die hij die avond ging spelen, een ode aan George Harrison, kende ik eveneens niet goed. Ik ging dus blanco de zaal in. De zaal was helemaal uitverkocht, net als bij bijna alle andere optredens. Toevallig was er nog een plekje over van een vriend van een stel die niet meekon. Op het podium stonden vier akoestische gitaren. Spelend kwam hij op. Alles speelde hij zonder begeleiding. De man naast me, die duidelijk fan was, had al gezegd dat het soms net leek of er vier gitaren klonken, terwijl Harry dat toch allemaal in z’n eentje deed. Gaandeweg in de show moest ik hem gelijk geven. Soms voelde ik me bijna bedrogen, omdat ik maar niet kon geloven dat al dat muzikaal geweld uit een enkele gitaar kwam. De man naast me had me ook uitgelegd dat Saksioni een speciale manier spelen had, waarbij hij meerdere partijen door elkaar speelde. Dat was wonderlijk om te zien. In zijn show speelde hij liedjes van de Beatles, Queen en velen anderen, waaronder hijzelf. Op het eind van de voorstelling raakte hij geëmotioneerd, toen hij vertelde dat hij z’n inmiddels overleden moeder het nummer leid horen dat hij op z’n 16e had geschreven en daarna speelde hij het. Hoe zijn moeder reageerde hield hij liever voor zichzelf. Daarmee was de avond aflopen. Het was een mooie, virtuoze avond, die pas om elf uur ten einde kwam.