Sjaak Bral- Hier en Nu

Sjaak Bral begint zijn voorstelling beeldend te vertellen over zijn bijbaantje bij het ministerie. Daar zat meneer Posthumus. Hij vertelt over de humor van die man. De voorstelling zit vol met moppen. Hij weet goed de humor van zijn publiek aan te voelen en daarop in. De moppen en taalspelingen zijn goed bedacht en uitgevoerd. Zelf zegt hij maatschappijkritisch te zijn, wat wel meevalt. Om zijn voorstelling te volgen, heb je geen enkele kennis nodig. Ook zijn de onderwerpen soms een beetje cliché, wat hij zelf in interviews toegeeft. Alleen de titel al is niet heel vergezocht. De leus ‘leef in het nu’ komt in heel veel cabaretvoorstellingen voor. Desalniettemin, of juist daarom, krijgt hij het publiek met zich mee door zijn nonchalance, goede timing en grappige Haagse accent. We zijn geprogrammeerd te lachen om dat accent, denk alleen al aan Barbie. Hij zegt op een gegeven moment: “Moet je nu bejaardentehuis of verzorgingstehuis zeggen? Weten jullie dat?’ Waarop ik het verschil uitleg. De rest van de voorstelling haalde hij me vaak aan; dat het publiek een voorbeeld aan me moest nemen omdat ik eigenwijs was en dat ik positief in het leven stond (dat vroeg hij mij). Hij zegt wel dat hij mensen met een dubbele naam haatte. ‘Je bent nog steeds een persoon, hè!’ Het publiek houdt van herkenning; hij schets op een gegeven moment situaties die voor bijna iedereen kloppen. Sjaak Bral is het leuks als hij lekker zichzelf is en hoe grover de grappen zijn, hoe leuker. Het stukje waarin hij verteld hoe hij met Roel van Velzen (‘die kleine dwerg’) was omgegaan, was erg grappig. Zelfs grovere grappen, ‘Ik feliciteer Whitney Houston dat ze al een jaar nuchter is’, doen het goed. Na de pauze speelt hij meneer Posthumus. Hij zet zijn accent wat aan en kucht af en toe, en lacht extra hard om zijn eigen grappen. Er worden wat stukjes van het vorige gedeelte herhaald. Sommige werken goed, bijvoorbeeld door Roel van Velzen voorop de krant te zetten die hij zogenaamd aan het lezen is. Anderen zijn een beetje flauw, maar maken wel duidelijk dat het om dezelfde meneer gaat als over wie in het begin van de voorstelling is verteld, en brengen een rode draad in de voorstelling. Het typetje werkt goed. Weer komen er talloze moppen voorbij. Later komt Bral nog even terug in zijn eigen identiteit en vermaakt hij het publiek nog even. Gisteravond heeft Sjaak Bral Den Bosch met een vrolijk gevoel achtergelaten.

Eric Koller- Try Out

Toen ik het Koningstheater binnenliep, had het net heel hard geregend. Ik verwachtte dus niet het heel druk zou zijn. Het tegendeel bleek waar te zijn, de aankomst zaal was helemaal vol. Dat schepte al verwachtingen. Het was een non-verbale show. Er waren verschillende kleine sketches, waarbij een attribuut centraal stond. Het was naar mijn idee een soort stripboek in theatervorm. Dan weer stond een kauwgomballenautomaat centraal, dan weer een scootmobiel. Zijn mimiek was erg krachtig, en elke gedachte of beweging kwam heel duidelijk over. Of hij nou een lucifer of een vogeltje in een koekoeksklok was. Ook moeilijke situaties, zoals aan een rijdende auto hangen, beeldde hij overtijgend uit. Daarbij heeft Koller natuurlijk wel het voordeel een heel komisch gezicht te hebben, waarmee hij telkens weer op een heel grappige manier de zaal in keek. Ik vond het vooral knap een hele zaal een hele avond te amuseren zonder een woord te zeggen. Klasse!