De Kleine Blonde Dood

Op het podium staat in het midden een witte kleine doodskist, een beklemmend symbool. Wanneer William Spaaij, in de rol van Boudewijn, tegen de kist begint te praten, komt er een jongetje uit. Dat jongetje, Misky, is in het verhaal al dood en Baudewijn praat met hem in gedachten. Als kijker ga je terug naar het verleden van Boudewijn en Micky. Het wordt af en toe te warrig, omdat het kleine jongetje soms ook Boudewijn in zijn vroege jaren speelt. Over het thema ‘kinderdood’ kun je beter geen musical maken, of in ieder geval niet op deze manier. Wanneer échte emoties naar voren moeten komen, doet Spaaij zijn handen voor zijn gezicht en begint hij een liedje te zingen. Bovendien zijn de liedjes niet sterk genoeg om de zwakke verhaallijn te compenseren. Een liedje in het bijzonder wordt de hele voorstelling door gezongen, terwijl het geen topnummer is. ‘En de wind die ik zaai, is altijd windtegen.’ Sinds wanneer kan je wind zaaien? Omdat Micky elke keer weer opstaat, komt het niet meer echt geloofwaardig over wanneer hij écht dood is. Een net uitgewerkte musical, maar daar houdt het voor mij op.

Flashdance

Alweer een spetterende voorstelling  van Albert Verlinde Theaterproducties. Flashdance gaat over Alex, die werkt in een staalfabriek. Haar grote passie is dansen, maar omdat ze om haar heen mensen ziet falen die hun droom nastreven, twijfelt ze of ze haar grote droom moet najagen. Waar ik bij Sonneveld, een andere mucical van Albert Verlinde theaterproducties, het musicalgenre niet vond passen, paste het bij Flashdance perfect. Een lekker voorspelbaar verhaal, leuke dansjes en twee heerlijke nummers: Maniac en What a Feeling. Verder werd er Nederlandstalig gezongen. Hoewel het spel en sommige liedjes af en toe wat saai werden, waren er genoeg heerlijke nummers en grappige stukjes. Jim Bakkum was aangenaam voor het oog en het oor. Carry Tefsen, als oude vriendin van Alex, deed me denken aan mijn onlangs overleden vriendin van 96, waar ik ook vaak bij op bezoek ging. Carry had de lachers op haar hand. Een klein minpuntje vond ik dat er vrij weinig werd gedanst voor een voorstelling die Flashdance heet en Anouk Maas als Alex verzorgd haar ingestudeerde pasjes deed, maar geen Maniac, maniac on the floor was. Desondanks heb ik de voorstelling twee keer gezien, waarbij ik meeveerde op de twee grote hits waar de musical bekend om staat.

Sonneveld

Sonneveld is een productie van Albert Verlinde Theaterproducties over het leven van Wim Sonneveld. Zijn leven wordt verteld, afwisselend met al z’n bekende liedjes. In de zaal zitten veel ouderen. Ik ben verreweg de jongste. Dat was wel anders bij Annie, een andere productie van Albert Verlinde Theaterproducties, waar ik zeker niet de jongste was. Parallellen tussen die twee producties zijn zeker te trekken, zoals het glad uitgewerkte spel en de schools gezongen liedjes. Sonnevelds liefdesleven komt uitvoerig aan bod; hij heeft tegelijkertijd met de oudere Huub Janssen en de jongere Friso Wiegersma een relatie. Een ander motief is dat Sonneveld zijn homoseksualiteit voor de buitenwereld verborgen houdt. Tony Neef vertolkt de rol van Wim Sonneveld met flair, al krijg ik geen kippenvel van zijn vertolking van ‘Het Dorp’. Ook voel ik in de voorstelling geen echte spanning of liefde, omdat ook scènes vrij theatraal worden gebracht. Een hartverwarmende, goed uitgevoerde voorstelling, waar alles (soms net iets té) goed klopt.