Mooi lied

Twee Vlaamse mannen (Frank Boddin en Mathieu Engels) en drie Nederlandse vrouwen ( Kiki Schippers, Elke Vierveijzer en de reeds afgestudeerde Kirsten van Teijn) van de Koningstheateracademie. Tussen hen in speelt een man steengoed gitaar. Ze zingen een selectie van de beste kleinkunstliedjes, apart en samen. Een mooie selectie, prachtig uitgevoerd. Ingetogen en gevoelig (Terug bij af van Harrie Jekkers, die avond uitgevoerd door Mathieu Engels), dan weer groots en meeslepend (Mooi van Maarten van Roozendaal, door Elke Vierveijzer). Een avond vol mooie liedjes.

Allez- Gerard van Maasakkers

Gerard speelde in de Grote Zaal, samen met een toetsenist, een drummer en een bassist. Hij zong oude en nieuwe liedjes. Gerard heeft een prachtig eigen geluid. De begeleiding was erg aangenaam. De zaal zat helemaal vol en dat kwam volgens mij door de warmte en rust die hij uitstraalde. Hij deed zelfs een soort jezusgebaar, waarbij hij zijn armen ophief, maar bij hem pikte ik het. Een voorbeeld van een authentieke artiest die de zaal aan zijn voeten heeft.

Isabelle Amé

Isabelle Amé is sprankelend, innemend en aanstekelijk vrolijk. Ze heeft een leuke band van vijf jongens, die samen met haar voor een goede sfeer zorgen. Isabelle beweegt vrolijk mee met haar heupen en de muziek geeft je een heel euforisch gevoel. Haar heerlijke stem met het lekkere spel zijn een erg goed geheel. Bovendien zijn sommige liedjes lekker pakkend en hebben een grote hitpotentie. Het heeft een ‘Mumford en Sons-stijl’, maar is een stuk vrolijker. Als je het mij vraagt, gaat deze artieste het ver schoppen.

De gebroeders Fretz- Fretz 2025

Ik durf te zeggen dat ik dit de slechtste voorstelling is die ik afgelopen theaterseizoen heb gezien. Op het theater staan Marcel Harteveld en Johan Fretz, samen met een gitarist. Johan Fretz zit aan een stuk door te lullen over politiek. Dat hij de premier van Nederland wil worden in 2025. Ze doen het voor als cabaret, maar als het een ding niet is, is het cabaret. Je ziet verwijzingen naar cabaret, zoals het spelen van liedjes en het proberen iets te zeggen. Ik moet eerlijk toegeven dat er leuke stukjes bijzaten. Zoals het bestuderen en bekritiseren van campagneposters. Wat hij had gezegd, had ik deze verkiezing (die overigens al een tijdje achter de rug is) ook al opgemerkt. Ze zeiden verder alleen niets interessants. Ze hadden het over onderwerpen, waar ze soms iets neutraals over zeiden, die ze soms rechts benaderden en soms enkel benoemden. Het was dus erg leeg. Het was geenszins een leuke avond, omdat het nooit even luchtig was en uiteindelijk gewoon een preek was die nergens op sloeg. Ik bleef dus bij de staande ovatie als enige zitten. Vooral was ik erg verbaasd dat ik met grote letters boven een interview met Johan Fretz in het NRC las dat hij ‘best durfde te zeggen dat hij grappig was’. Aan het eind van de voorstelling maakten ze ook nog het nummer ‘Laura’ van Jan Smit belachelijk, zonder te vermelden dat het eigenlijk ging over Jan Smits vriendin die aan kanker is overleden. Na de voorstelling had ik nog een heel pijnlijk gesprek met Marcel Harteveld. Geen leuke avond dus.

Frans Bauwer- de wereld is een gekkenhuis

Voordat ik naar het concert ging had ik al een filmpje geluisterd van Frans. Ik vond hem geen hele mooie stem hebben. Het podium zag er mooi uit. Er waren twee pianist, een drummer en twee gitaristen. Daarnaast waren er twee achtergrond zangeressen. Ik moest er even aan wennen, maar na het tweede nummer was ik om. We haakten de armen, terwijl we zaten, ineen en schoven heen en weer op de muziek. Ik vond het heel gezellig en kon de muziek ook waarderen. Ik was in de goede mindset. Frans kreeg het publiek mee. Af en toe kwam er een man met een downie, klein kindje of oude vrouw naar het podium toe en die mocht dan even met Frans op het podium staan. Het was een heel leuk gezicht. Een meisje ging bij hem staan, die die avond al op het podium was geweest. Ze zei dat ze niet op het podium mocht van die man. Maar Frans is de flauwste niet, dus bij een romantisch liedje mocht ze weer naast hem zitten. Tijdens het liedje kwam ook haar vriendin van de woongroep erbij zitten en bij het volgende nummer zaten ze samen over het podium te stuiteren. Frans kreeg het hele publiek, inclusief mij, mee en na de voorstelling was ik nog tot laat helemaal in de stemming.

The Amazing Stroopwafels- De Eeuwige Vlam

Met zijn zessen staan ze opnieuw in het theater, met nieuw werk, maar ook vele klassiekers, die in het ‘rommelige’ gedeelte aan bod kwamen. Qua repertoire zijn ze heel productief, ze hebben al 16 cd’s uitgebracht. Over alles wat in hun opkomt schrijven ze een liedje. Soms snijden die niet helemaal hout, bijvoorbeeld het liedje ‘Santaclaus Raus’, waar nu eens Sinterklaas en dan weer de kerstman aan bod komt, waardoor het onlogisch overkomt. Ze zijn, door hun zelf toegegeven, geen cabaretiers. Wim Kerkhof, de zanger, verklapte alle liedjes van te voren al. Ook hadden ze geprobeerd een soort van rode draad aan te brengen: familie. In sommige liedjes kon ik ze niet goed verstaan, maar in de meeste wel. Er zat veel humor en afwisseling in en het werd zowel leuk gezongen als goed gespeeld door de band. Het werd niet saai, omdat ze veel te vertellen hadden. De liedjes waren erg vermakelijk en de zanger had goede mimiek en zelfspot. Erg grappig vond ik het liedje over Rotterdam-Zuid, waar we geld voor in zouden moeten zamelen. Aan het eind van de voorstelling kon je een cd kopen, waarvan 5% naar het goede doel ging: Rotterdam-Zuid. Daar was namelijk een tankstation waar ze goedkoop konden tanken. Dat vond ik heel humoristisch. Ongemerkt zat er dus nóg een kleine rode draad in de voorstelling. Ik heb een hele leuke avond gehad.

een tekening die ik tijdens de voorstelling heb gemaakt

Speelman & Speelman- Optimisten

Speelman en Speelman hadden een vrolijke avond neergezet met mooie liedjes. Er zat een duidelijke lijn in, al was die was erg saai. Het ging over een hele positieve postbode. Zo interessant vond ik dat verhaal niet eens. Die postbode had niet eens iets bijzonders in het leven meegemaakt. Wel hadden ze een goed uitgebeelde scene over de strijd die ze tegen de commerciële televisie voerden, en daarbij alle bekende televisiehoofden vermoorden. Ik snapte alleen niet helemaal wat ze daarmee wilden bereiken. Dat ze nooit op de commerciële zenders zouden willen verschijnen? De meeste dingen die ze zeiden had ik al honderd keer gehoord, zoals: ‘sta bij de kleine dingen stil’. De voorstelling was op z’n hoogtepunt bij hun hit: Allerlaatste Liefde. Het was de moeite waard, maar ik sprak ook een man die naar al hun try-outs en optredens ging. Dat zou ik echt niet hoeven.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Nachtspiele Christmas Special- Sven Ratzke

De voorstelling begint en Sven rent in een glitterkostuum, op hakken en met make-upe het podium op, geeft een man in het publiek voordat die weerstand kan bieden een kus op mond en begint een vunzig liedje te zingen. Na zijn liedje kust hij nog even een hele rij vrouwen vol op mond. Sven is het een combinatie tussen Gerard Joling en Brüno, het extreem extravagante homotypetje van Sacha Baron Cohen. Hij heeft de glitters, veren, de gezelligheid en de stem van Gerard Joling en het Duitse (hij zong in het Duits en Engels), het extravagante en het extreme van Brüno. Hij kon goed zingen en nam de zaal mee in zijn verhalen. Hij is een echte verteller en heeft een goede dosis zelfspot: ‘Normaal ben ik niet zo spontaan, maar voor nu maak ik een uitzondering’. Een rasentertainer van formaat.

Herman in een bakje geitenkwark

De groep was, kwam ik later achter, bekend van de SBS-show The Sing-Off, een talentenshow voor groepen die a capella zingen. De voorstelling was jeugdig en luchtig. Op een gegeven moment werd er een meisje op het podium gehaald. Ze deden met z’n allen of ze in een jungle waren. Het was een beetje flauw, maar op een gegeven moment stond een van de jongens, de derde van links op de foto, alleen met een meisje. Op een gegeven moment trekt hij ál zijn kleren uit en stond hij er bij; ‘nou, ga je nog iets doen?’. Dat vond ik wel grappig. In de liedjes zat ook veel humor. Ze gebruikte de tweede jongen van links als een soort dommerikje. Hij heeft ook als enige nauwelijks iets gezegd in de voorstelling. de anderen leidden de voorstelling. Het was een erg vermakelijke avond.