Haar naam was Sarah

Een intrigerende vertelling, naar het gelijknamige boek en de gelijknamige film. De film had ik al gezien. Met de voorstelling zijn ze dicht bij de film gebleven. Het verhaal gaat over een Amerikaanse journaliste Julia, die gaat graven in de geschiedenis van haar schoonfamilie en achter het beklemmende verhaal van Sarah, een tienjarig Joods meisje, komt, dat  samen met haar ouders tijdens de razzia in Frankrijk was opgepakt. Haar broertje sloot ze op in de kast, zodat de gendarmen hem niet zouden vinden. Het grootste verschil met de film is, dat je het verhaal niet van Sarah beeldend ziet voorbijkomen, zoals in de film, maar dat het wordt verteld door een vrouw, die de hele voorstelling op de achtergrond blijft en af en toe een deel van het verhaal vertelt. Alle acteurs spelen sterk en geloofwaardig. Het geheel is sober gehouden. Het hele stuk wordt door vijf acteurs gespeeld. Na het succes van het boek en de film is het maken van een toneeluitvoering een veilige keuze. Maar het moet gezegd worden; ook in het theater is het een succes.

Club Guy & Roni – Naked Lunch

Overweldigend, bizar en meeslepend. Een vrouw komt na een avond vol drugs en drank terecht in de hel. De hel is Mexico. Een obscure nachtmerrie, die soms doet denken aan clips van Lady Gaga. Zusters (een man en een vrouw) op hoge hakken in een doorschijnend pak. De vrouw krijgt een fles op haar hoofd die vast wordt gezet met huishoudfolie die om haar gezicht wordt gewikkeld, waarna ze moet bukken of glaasjes vol te schenken. Het publiek wordt halverwege de voorstelling op het podium gevraagd, om met hun mee te dansen met suffe blije dansjes, terwijl de vrouw op te grond ligt te kermen. Mannen liggen in glazen bakken, alsof ze verdrinken. Als visueel hoogtepunt een rad, waar de vrouw aan wordt verbonden en hard wordt rondgedraaid. De vrouw komt aan bij de hellepoort, om haar heen Jeroen Bosch-achtige figuren, onder andere een naakte man met masker. De voorstelling eindigt met een dans van een man in vrouwenkleding, wat ook Gaga-achtig aandoet. Een mentale trip, waarbij ik bijna vergeet dat het een dansvoorstelling is. Volledige beheersing van het lichaam, meegaand met de muziek. Geen enkele beweging is zomaar. ‘Naked Luch’ kreeg de prijs voor spectaculairste dansvoorstelling. Dat lijkt me niet meer dan op zijn plaats. Ik glunderde van oor tot oor na deze avond; hier kan geen drug tegen op.

Sonneveld

Sonneveld is een productie van Albert Verlinde Theaterproducties over het leven van Wim Sonneveld. Zijn leven wordt verteld, afwisselend met al z’n bekende liedjes. In de zaal zitten veel ouderen. Ik ben verreweg de jongste. Dat was wel anders bij Annie, een andere productie van Albert Verlinde Theaterproducties, waar ik zeker niet de jongste was. Parallellen tussen die twee producties zijn zeker te trekken, zoals het glad uitgewerkte spel en de schools gezongen liedjes. Sonnevelds liefdesleven komt uitvoerig aan bod; hij heeft tegelijkertijd met de oudere Huub Janssen en de jongere Friso Wiegersma een relatie. Een ander motief is dat Sonneveld zijn homoseksualiteit voor de buitenwereld verborgen houdt. Tony Neef vertolkt de rol van Wim Sonneveld met flair, al krijg ik geen kippenvel van zijn vertolking van ‘Het Dorp’. Ook voel ik in de voorstelling geen echte spanning of liefde, omdat ook scènes vrij theatraal worden gebracht. Een hartverwarmende, goed uitgevoerde voorstelling, waar alles (soms net iets té) goed klopt.

De Utrechtse Spelen- Mogadishu

Verdwaasd zit ik in het begin van de voorstelling in het theater. De voorstelling lijkt op een soort Carry Slee-film. Ik ben dat niet gewend bij theaterstukken. Moderne theatervoorstellingen zijn vaak voordrachten naar het publiek toe. De acteurs deden hier alsof het publiek er niet was. Het verhaal ging over een lerares, die in haar klas een ruzie probeert te smoren door twee ruziemakende jongens uit elkaar te halen. De ene jongen, die getint is, scheldt de ander namelijk uit voor ‘kutmarokkaan’. Wanneer ze dat probeert, wordt ze door die jongen op de grond geduwd. Om zich te verweren verzint de jongen het verhaal dat zij hem heeft uitgescholden voor ‘lelijke zwarte’. Zij wordt aangeklaagd voor racisme, waardoor ze haar baan dreigt te verliezen. Het stuk is sterk gespeeld en groots neergezet. Af en toe ontbreekt het wat aan echtheid en geloofwaardigheid, maar door de energie van het stuk wordt dat gecompenseerd. Zeker de moeite waard. 

Toneelegroep Oostpool- Het Proces

Een man ligt op in het midden van het podium in een bed. Mannen in felgekleurde pakken lopen eromheen. De openingszin is: ‘Iemand moet kwaad van Josef K. hebben gesproken, want zonder dat hij iets slechts heeft gedaan, wordt hij op een ochtend gearresteerd’. De voorstelling is een verwerking van Kafka’s gelijknamige boek. Hierin wordt een man gearresteerd en schuldig bevonden, zonder dat hij weet waarvan en hoelang het proces zal duren. Josef komt in een wirwar van warrige regels en krijgt met ongeleerde rechters te maken. Naast Josef staan er nog 7 acteurs op het podium; zes mannen en één vrouw, die stuk voor stuk dubbelrollen vertolken. Het is een lang stuk; het duurt met de pauze erbij twee uur en 40 minuten. In de pauze gaat het stuk gewoon door; dan steekt Jofefs advocaat een lang verhaal op. Soms wordt het stuk ook nog grappig, wanneer vier van de mannen met enkel korte rokjes aan over het podium rennen en later neukbewegingen tegen andere acteurs aandoen. Het toneelstuk bestaat uit lange mono- en dialogen en zal niet voor sommigen een hele lange zit zijn. Voor mij niet, ik heb me kostelijk vermaakt, door de zekere vaart, het goede verhaal en het mooi afgeronde einde.

Poolvogel- Wachtlokaal 9

‘Random’, een woord dat je tegenwoordig steeds vaker hoort. Engels voor ‘willekeurig’. Het is erg van toepassing op deze voorstelling. Ik had best veel van de voorstelling verwacht, maar het viel best tegen. Veel dingen werden ‘zomaar’ gedaan (zoals opeens je T-shirt uittrekken). Ook werden scènes veel te ver geabstraheerd, zodat het uiteindelijk nergens meer over ging en veel te ingewikkeld was en daarom zowel niet grappig als ook niet interessant was. Begon de scène leuk, op een gegeven moment begreep je er niets meer van. Ook werden vaak de ‘sukkels’ en de ‘onredelijken’ niet duidelijk neergezet. Was dat wel het geval, dan was het héél grappig. Zoals een jongen van een vriendengroep die alles voor zijn vrienden doet en zijn zelfs al zijn organen afstaat, maar niet eens gezien wordt als echte vriend. Van de ontknoping van de voorstelling heb ik nog lang nagenoten. 

Echt Bosch Theater- Hôôgste Nôôt veur ‘t Grôôt

De grote zaal is stampvol. Het is al de 7e uitvoering van de voorstelling. Achter me hoor ik al wat Bossche vrouwen te roddelen. Dit is een voorbode voor de inhoud van de voorstelling, plat-Brabantse praat en een soort Samson-en-Gert verhaal. Af en toe moet ik best een beetje gniffelen, maar vooral omdat twee dames achter me om werkelijk elke zin lachen (als vervanging voor de lachmachine bij komedieseries). Gisela Hillebrant, in de rol van Mabel van den Dungen, is verantwoordelijk voor ruim 90% van de lachmomenten. Ze speelt een vrouw die hangt tussen een kakmadam en een ordinaire Bossche. Sommige scènes zijn totaal overbodig, zoals die waarin twee vrouwen dansen op oude muziek,  terwijl ze kledinghangers met jurken voor zich houden. Overigens moesten de dames achter me daar óók kostelijk om lachen. Concluderend een avond die aan de verwachtingen van de bezoekers voldoet; een komische voorstelling in plat Bosch dialect.

Het Thriller Theater- De man die het wist

De man die het wist is een strak in elkaar gezet stuk, gespeeld door 5 acteurs. Het is samengesteld uit fragmenten van Alfred Hitchcock’s films. Ze verzorgen zelf alle special effects. Er zijn beelden op een beamer en verder maken ze kunstig gebruik van minimale middelen: stoelen, bankjes, vogels en takken aan touwtjes, doeken en een fiets. De bewegingen en videobeelden, samen met de ‘special effects’ zijn kunstig op elkaar afgestemd, bijvoorbeeld bij een scene waar de hoofdpersoon dronken achter het stuur zit. Af en toe is het grappig, als wordt benoemd dat het een toneelstuk is (‘schiet maar op, anders raakt de spanning uit het verhaal’). Echt spannend wordt het niet, omdat het spel heel geacteerd overkomt. Wat wel leuk is, is dat wanneer de hoofdpersoon samenvat wat er allemaal gebeurd is (wat overigens vrij overbodig is), alle scenes in sneltreinvlucht exact hetzelfde en vloeiend worden gespeeld. De acteurs spelen meer dan 30 dubbelrollen, die goed uit elkaar te houden zijn door de verschillende stemmen en kostuums. De goede beheersing van de acteurs van hun spel en de ‘special effects’ maken het stuk een mooi en goed verzorgde voorstelling.

Niek Barendsen en Ilse Warring- Nest, tafel en bed


‘Nest, tafel en bed’ (ik snap de titel niet helemaal) is een lekkere voorstelling. Niek en Ilse volgen elkaar op met erg sterke sketches en typetjes en spelen ook veel stukjes samen. De typetjes zijn erg afwisselend en goed gespeeld. Ze eindigen altijd absurd. Zo komt er een vrouw in voor (gespeeld door een man) die boeddhist is en iets vertelt op een begrafenis. En een man die de schoolvoorstelling aangekondigd op een gymnasium. Jammer is wel dat sommige stukjes herhaald worden, maar aan de andere kant zijn ze zo goed dat het niet eens heel erg is. Een echte aanrader.

 

Wilfried de Jong en Ocobar- Non Stop New York

Samen met Ocobar (een driekoppige band bestaande uit een bassist, een drummer en een gitarist) staat Wilfried de Jong op het podium, waar hij een sfeerimpressie van New York gaat geven. De band is steengoed, het lichtgebruik helemaal op zijn plaats. De dingen die hij vertelde vond ik vaak nogal vlak en weinig over hem gaan. Het verhaal dat ging over zijn bezoek aan een piepshow was wel erg goed. Daar kon hij de aandacht van het publiek goed behouden. Een ander stukje dat ging over een fotograaf die moorden fotografeerde was aardig, maar de andere stukjes waren een beetje saai. Hij speelde zelf af en toe mee met de band. Het was jammer dat hij daar niet helemaal in op ging. De avond leek snel voorbij te gaan en dat is een goed teken. Wilfried de Jong heeft veel interessantere kanten, maar deze voorstelling was zeker niet slecht.