Wende Snijders- Last Resistance

Wende Snijders voorstelling is bijzonder, mysterieus, groots en artistiek. De show begint met een groot fel licht, waarna hij uit het begint. Bam. Wende staat samen met drie muzikanten op het podium. In het begin bestaat de begeleiding louter uit drum. Later komen er ook melodieuze instrumenten bij. Waar de voorstelling naartoe leidt blijft spannend. Alsof je door de mist rijdt; je kan niet ver naar achter kijken en ook niet naar voren, je bent in het moment. Het gebruik van licht en het podium is spectaculair. Het is moeilijk op te maken wat er allemaal op het podium staat, maar het effect is des te groter. De prachtige projecties  en lichteffecten zijn gelijkwaardig aan de muziek. Naast haar zang en haar liedjes profileert ze zich door haar uitstraling en haar dans. Een psychedelische theatrale voorstelling, die veel meer is dan een concert.

Jan Rot- Nummerrr 1 !!!

Dit was de tweede keer dat ik Jan Rot zag optreden, opnieuw in de kleine zaal. Deze keer zong hij vertalingen van nummer 1-hits uit zijn eigen tijd. Het waren prachtige vertalingen en zijn vertolkingen waren aangenaam en eigenzinnig. Vooral interessant waren de verhalen achter de nummer 1-hits van artiesten. Zo vertelde hij over één van de eerste nummer 1-hits, Happy birthday. Het was origineel een liedje van een juf, die een boekje had gemaakt met kleuterliedjes. Daarin stond ook een liedje dat de juffrouw zong naar haar kinderen en dat de kinderen terug zongen naar hun juf. Dat werd uiteindelijk door een van de kinderen toen hij ouder was in een musical gebruikt, maar dan als verjaardagsliedje. Dat werd uiteindelijk een hit. Later zag die kinderjuf iemand op tv haar liedje zingen en zei ze haar neef dat dat haar liedje was. Die heeft er patent op aangevraagd en nog steeds komen er duizenden euro’s per jaar aan auteursrechten binnen. Hij vertelde ook over het zoeken naar de juiste vertaling. De zin You have a fast car uit Tracy Chapmans nummer Fast car vertaalde hij met Jij rijdt een Roys Royce, en Red red wine van UB40 vertaalde hij met Wit wit bier (want Rode rode wijn was immers twee lettergrepen te veel). Het was een leerzame avond, met een duidelijke lijn en leuke verhalen.

Maartje en Kine- Vreemd Folk

Twee jeugdige vrolijke ‘meiden’, die doen alsof zij optreden in een cruiseschip voor singles. Kine komt uit Noorwegen, Maartje uit Houten. Kine speelt viool, Maartje accordeon. Verder speelt Maartje verschillende gitaar-achtige instrumenten en spelen ze beide ukelele. Ze laten Ierse en Noorse volksmuziek passeren, maar brengen ook klassieke muziek onder de aandacht. Ze vertellen af en toe interessante verhalen en de liedjes zijn best grappig. Een duidelijke rode draad of boodschap ontbrak echter. Op een gegeven moment gingen ze in de zaal kijken of er leuke mannen waren, maar steeds zeiden ze dat er geen waren. Een tijdje later wees Kine naar mij en ging met mij in gesprek. Ik was wel vereerd. Ze barstten we in lachen uit toen ik zei dat ik in 5 gymnasium zat. Ik was te jong. Het was een grappig gesprek. Die avond hoorde ik nog vak m’n naam langskomen. Het was een leuke vrolijke muzikale voorstelling, waarbij vooral het speelse jolige erg leuk was om te zien.

Mooi lied

Twee Vlaamse mannen (Frank Boddin en Mathieu Engels) en drie Nederlandse vrouwen ( Kiki Schippers, Elke Vierveijzer en de reeds afgestudeerde Kirsten van Teijn) van de Koningstheateracademie. Tussen hen in speelt een man steengoed gitaar. Ze zingen een selectie van de beste kleinkunstliedjes, apart en samen. Een mooie selectie, prachtig uitgevoerd. Ingetogen en gevoelig (Terug bij af van Harrie Jekkers, die avond uitgevoerd door Mathieu Engels), dan weer groots en meeslepend (Mooi van Maarten van Roozendaal, door Elke Vierveijzer). Een avond vol mooie liedjes.

Allez- Gerard van Maasakkers

Gerard speelde in de Grote Zaal, samen met een toetsenist, een drummer en een bassist. Hij zong oude en nieuwe liedjes. Gerard heeft een prachtig eigen geluid. De begeleiding was erg aangenaam. De zaal zat helemaal vol en dat kwam volgens mij door de warmte en rust die hij uitstraalde. Hij deed zelfs een soort jezusgebaar, waarbij hij zijn armen ophief, maar bij hem pikte ik het. Een voorbeeld van een authentieke artiest die de zaal aan zijn voeten heeft.

Raymond van het Groenenwoud- Bijna volwassen

De opkomst voor de voorstelling was magertjes. Het publiek bestond vooral uit wat oudere mensen, maar er zat ook jonger publiek tussen. Reymond putte uit zijn grote repertoire, dat al tientallen jaren onveranderd was. De liedjes waren poëtisch en luisteren lekker weg, maar hadden vaak ook humor en soms pakte Reymond flink uit met zijn stem. Jammer was dat hij niet altijd even goed verstaanbaar was door de harde muziek en het vlotte tempo. Samen met z’n band stond hij op het podium. Soms was de begeleiding heel minimalistisch. Wat jammer was is dat hij toen het ene nummer nog niet echt afgelopen was, hij al met de voorbereidingen van het volgende nummer begon. Ook wachtte hij het applaus niet af na het ‘laatste’ nummer, maar ging meteen af en kwam daarna terug voor de toegift. Goed te zien was dat Reymond van het Groenenwoud een ervaren artiest is, die veel ervaring heeft en goede liedjes heeft gemaakt.

Frans Bauwer- de wereld is een gekkenhuis

Voordat ik naar het concert ging had ik al een filmpje geluisterd van Frans. Ik vond hem geen hele mooie stem hebben. Het podium zag er mooi uit. Er waren twee pianist, een drummer en twee gitaristen. Daarnaast waren er twee achtergrond zangeressen. Ik moest er even aan wennen, maar na het tweede nummer was ik om. We haakten de armen, terwijl we zaten, ineen en schoven heen en weer op de muziek. Ik vond het heel gezellig en kon de muziek ook waarderen. Ik was in de goede mindset. Frans kreeg het publiek mee. Af en toe kwam er een man met een downie, klein kindje of oude vrouw naar het podium toe en die mocht dan even met Frans op het podium staan. Het was een heel leuk gezicht. Een meisje ging bij hem staan, die die avond al op het podium was geweest. Ze zei dat ze niet op het podium mocht van die man. Maar Frans is de flauwste niet, dus bij een romantisch liedje mocht ze weer naast hem zitten. Tijdens het liedje kwam ook haar vriendin van de woongroep erbij zitten en bij het volgende nummer zaten ze samen over het podium te stuiteren. Frans kreeg het hele publiek, inclusief mij, mee en na de voorstelling was ik nog tot laat helemaal in de stemming.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Nachtspiele Christmas Special- Sven Ratzke

De voorstelling begint en Sven rent in een glitterkostuum, op hakken en met make-upe het podium op, geeft een man in het publiek voordat die weerstand kan bieden een kus op mond en begint een vunzig liedje te zingen. Na zijn liedje kust hij nog even een hele rij vrouwen vol op mond. Sven is het een combinatie tussen Gerard Joling en Brüno, het extreem extravagante homotypetje van Sacha Baron Cohen. Hij heeft de glitters, veren, de gezelligheid en de stem van Gerard Joling en het Duitse (hij zong in het Duits en Engels), het extravagante en het extreme van Brüno. Hij kon goed zingen en nam de zaal mee in zijn verhalen. Hij is een echte verteller en heeft een goede dosis zelfspot: ‘Normaal ben ik niet zo spontaan, maar voor nu maak ik een uitzondering’. Een rasentertainer van formaat.

Serie der Favorieten- Het Brabants Orkest

Ik kijk al een tijdje naar Maistro, een programma waar bekende Nederlanders leren dirigeren. Ik vind het dus leuk om een keer in het echt een symfonisch orkest te zien. Ik vond het prachtig. Er werd onder andere Tsjaiovski’s vioolconcert gespeeld. Ook was Simone Lamsma te gast. Ze wordt geroemd over de hele wereld. Ze heeft een soort gitaarvormige viool met een uniek geluid. Ze speelde prachtig met veel gevoel en dynamiek.Ik vond alles even prachtig, super!