Harry en twee meesters

Harry en de twee meesters  is een vermakelijk middeleeuws spel, dat zich afspeelt op een locatie, een herberg, waar personages in en uit lopen. Jon van Eert heeft het stuk geschreven en staat zelf in het middelpunt. Het is een komedie, waarin verwarring heerst onder de personages. De andere personages zijn niet bijster interessant en jammer genoeg komen er maar weinig absurde monologen van John van Eert zelf voor. Het verhaal zit wel erg goed in elkaar en zowel het decor als de kostuums zijn prachtig. Een heerlijk avondje uit.

De Kleine Blonde Dood

Op het podium staat in het midden een witte kleine doodskist, een beklemmend symbool. Wanneer William Spaaij, in de rol van Boudewijn, tegen de kist begint te praten, komt er een jongetje uit. Dat jongetje, Misky, is in het verhaal al dood en Baudewijn praat met hem in gedachten. Als kijker ga je terug naar het verleden van Boudewijn en Micky. Het wordt af en toe te warrig, omdat het kleine jongetje soms ook Boudewijn in zijn vroege jaren speelt. Over het thema ‘kinderdood’ kun je beter geen musical maken, of in ieder geval niet op deze manier. Wanneer échte emoties naar voren moeten komen, doet Spaaij zijn handen voor zijn gezicht en begint hij een liedje te zingen. Bovendien zijn de liedjes niet sterk genoeg om de zwakke verhaallijn te compenseren. Een liedje in het bijzonder wordt de hele voorstelling door gezongen, terwijl het geen topnummer is. ‘En de wind die ik zaai, is altijd windtegen.’ Sinds wanneer kan je wind zaaien? Omdat Micky elke keer weer opstaat, komt het niet meer echt geloofwaardig over wanneer hij écht dood is. Een net uitgewerkte musical, maar daar houdt het voor mij op.

Flashdance

Alweer een spetterende voorstelling  van Albert Verlinde Theaterproducties. Flashdance gaat over Alex, die werkt in een staalfabriek. Haar grote passie is dansen, maar omdat ze om haar heen mensen ziet falen die hun droom nastreven, twijfelt ze of ze haar grote droom moet najagen. Waar ik bij Sonneveld, een andere mucical van Albert Verlinde theaterproducties, het musicalgenre niet vond passen, paste het bij Flashdance perfect. Een lekker voorspelbaar verhaal, leuke dansjes en twee heerlijke nummers: Maniac en What a Feeling. Verder werd er Nederlandstalig gezongen. Hoewel het spel en sommige liedjes af en toe wat saai werden, waren er genoeg heerlijke nummers en grappige stukjes. Jim Bakkum was aangenaam voor het oog en het oor. Carry Tefsen, als oude vriendin van Alex, deed me denken aan mijn onlangs overleden vriendin van 96, waar ik ook vaak bij op bezoek ging. Carry had de lachers op haar hand. Een klein minpuntje vond ik dat er vrij weinig werd gedanst voor een voorstelling die Flashdance heet en Anouk Maas als Alex verzorgd haar ingestudeerde pasjes deed, maar geen Maniac, maniac on the floor was. Desondanks heb ik de voorstelling twee keer gezien, waarbij ik meeveerde op de twee grote hits waar de musical bekend om staat.

Sonneveld

Sonneveld is een productie van Albert Verlinde Theaterproducties over het leven van Wim Sonneveld. Zijn leven wordt verteld, afwisselend met al z’n bekende liedjes. In de zaal zitten veel ouderen. Ik ben verreweg de jongste. Dat was wel anders bij Annie, een andere productie van Albert Verlinde Theaterproducties, waar ik zeker niet de jongste was. Parallellen tussen die twee producties zijn zeker te trekken, zoals het glad uitgewerkte spel en de schools gezongen liedjes. Sonnevelds liefdesleven komt uitvoerig aan bod; hij heeft tegelijkertijd met de oudere Huub Janssen en de jongere Friso Wiegersma een relatie. Een ander motief is dat Sonneveld zijn homoseksualiteit voor de buitenwereld verborgen houdt. Tony Neef vertolkt de rol van Wim Sonneveld met flair, al krijg ik geen kippenvel van zijn vertolking van ‘Het Dorp’. Ook voel ik in de voorstelling geen echte spanning of liefde, omdat ook scènes vrij theatraal worden gebracht. Een hartverwarmende, goed uitgevoerde voorstelling, waar alles (soms net iets té) goed klopt.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Aspects of love

Aspects of love was groots en meeslepend. Alle bewegingen en teksten waren tot in de puntjes uitgewerkt. Het deed bijna denken aan opera, door het minimalistische decor en door het feit dat alles werd gezongen. Het enige verschil met opera was dat deze teksten wat spreekachtiger weerden gezongen. De rollen waren overtuigend, op een vrouw na die een jong meisje moest spelen. Het was veel te overdreven. Sowieso vind ik het tenenkrommend als volwassener kinderen spelen, tenzij het er dik boven op ligt. Al met al is Aspect of love is zeker een must see!

Annie

Het voordeel van musical is dat mensen die ervan houden nooit teleurgesteld worden. Musicals worden meestal volgens een al bestaand script gemaakt en zo kom je als kijker nooit voor verassingen te staan. De musical was overact, maar goed gezongen en gedanst. Annie vond ik erg ouwelijk, omdat ze zo overdreven speelde. Ik vond ook niet dat ze heel lief met de hond omging, hij vond het echt niet leuk. Ze kon wel erg goed zingen. Jenny Arean in de rol van Miss Hannigan vond ik erg sterk. Ik vond de vertaling van het lied tomorrow een beetje sullig; ‘want morgen komt morgen, dus hoop ik op een morgen, dan komt er een nieuwe dag.’ Ik vond die zin, die heel vaak terug kwam, nogal droog en nietszeggend. Ik voelde me niet helemaal op mijn plek in het theater, maar dat doet niet veelaf aan de musical zelf.