Club Guy & Roni – Naked Lunch

Overweldigend, bizar en meeslepend. Een vrouw komt na een avond vol drugs en drank terecht in de hel. De hel is Mexico. Een obscure nachtmerrie, die soms doet denken aan clips van Lady Gaga. Zusters (een man en een vrouw) op hoge hakken in een doorschijnend pak. De vrouw krijgt een fles op haar hoofd die vast wordt gezet met huishoudfolie die om haar gezicht wordt gewikkeld, waarna ze moet bukken of glaasjes vol te schenken. Het publiek wordt halverwege de voorstelling op het podium gevraagd, om met hun mee te dansen met suffe blije dansjes, terwijl de vrouw op te grond ligt te kermen. Mannen liggen in glazen bakken, alsof ze verdrinken. Als visueel hoogtepunt een rad, waar de vrouw aan wordt verbonden en hard wordt rondgedraaid. De vrouw komt aan bij de hellepoort, om haar heen Jeroen Bosch-achtige figuren, onder andere een naakte man met masker. De voorstelling eindigt met een dans van een man in vrouwenkleding, wat ook Gaga-achtig aandoet. Een mentale trip, waarbij ik bijna vergeet dat het een dansvoorstelling is. Volledige beheersing van het lichaam, meegaand met de muziek. Geen enkele beweging is zomaar. ‘Naked Luch’ kreeg de prijs voor spectaculairste dansvoorstelling. Dat lijkt me niet meer dan op zijn plaats. Ik glunderde van oor tot oor na deze avond; hier kan geen drug tegen op.

What the Body Does Not Remember- Ultima Vez & Wim Vandekeybus

‘What The Body Does Not Remember’ is een verrassende, bruisende en artistieke voorstelling. Hij begint met een vrouw die met haar armen over een tafel beweegt en daarmee twee dansers ‘bestuurd’. Aards en rauw, maar toch verfijnd. De dansers gooien later grote stenen naar elkaar toe, die op het laatste moment worden ontweken of opgevangen door andere dansers. Ook bij andere stukjes worden mensen geduwd, opgevangen en gered. De titel verwijst naar het moment vlak voordat er een steen op je valt, of je wordt aangereden. Wat er dan met je lichaam gebeurt. Dat heeft Vandekuybus proberen te vangen in dans. Wim Vandekeybus zocht een midden tussen onrust en rust, tussen theater en dans. Zo komen er taferelen voor die lijken op familiefoto’s. Op enig moment ligt een meisje in de armen van een jongen die op een stoel zit. Hij probeert zijn T-shirt uit te doen. Andere stukken zijn qua dans en inleving heel sterk en vragen van de dansers uiterste beheersing van hun lichaam. ‘What The Body Does Not Remember’ is al over de hele wereld te zien geweest. Het is brutaal, interessant en onverwachts.

 

Scapino ballet Rotterdam- Le Chat Noir

De avond begon met ‘Kranke Katze’, een prachtig in elkaar gezet stuk met mooie formaties. Het tweede stuk, ‘Supernova’, had vele solo’s en eiste van de dansers een volledige controle over het lichaam. Geïsoleerde, korte en krachtige bewegingen. Na de pauze was het stuk ‘Le Chat Noir’, een hysterisch stuk waar ook een soort van theaterspel aan te pas kwam. Over de top en toch beheerst. Een stukje hoogstaande cultuur.

Alias- Sideways Rain

Simpel gezegd: mensen kruipen, rollen, lopen, rennen; bewegen over het podium van links naar rechts. Letterlijk. In het begin, als je 10 minuten naar kruipende mensen aan het kijken bent, krap je je even achter de oren. Wat is dit? De mensen gaan op een gegeven moment anders bewegen, sommige doen elkaar na tot uit eindelijk iedereen weer dezelfde beweging doet. Of een staande persoon duwt een ander, waarna iedereen dezelfde valbeweging doet. Later gaan ze staan, en worden ze menselijker, tot ze uiteindelijk rennen met draden een web spannen en uiteindelijk in hun nakie rennen. Halverwege liepen er wat mensen weg, die het stuk niet prikkelend genoeg vonden. Het geheel is een creatie van de choreograaf Guilhermo Botelho. Hogere cultuur, die niet iedereen kan waarderen.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Introdans- Hartslag

Deze balletvoorstelling bestond uit vier stukken. Het eerste, ‘Fugaz’ (Spaans voor ‘komeet’), was een ode van de choreograaf Cayetano Soto voor zijn overleden vader. Het was een modern stuk, met cryptische en creatieve bewegingen. Het gaat naast pijn en verdriet ook over geluk. Het thema is vergankelijkheid; van het leven, maar ook van het beroep als danser. De dansers brachten het gevoel geloofwaardig over. Het tweede stuk was ‘Por Vos Muero’. Het was gedanst op 15e en 16e eeuwse Spaanse muziek. Het was een combinatie tussen hofdans en moderne invloeden. Het vertelde een klein verhaaltje en ik vond het amusant om naar te kijken, het maakte me aan het lachen. Na de pauze kwam ‘Con Perdut’, een liefdesduet, vol sensualiteit. Het had weer veel emotie en duidelijke lichaamstaal. Weer was het niet redelijk modern. In het laatste stuk, ‘Boléro’ dansten de dansers in een vierkante afbakeningen en deden ze tegelijkertijd moderne en soms niet al te sierlijke bewegingen. Ze waren soms stijf en de dans komt militair, maar ook kunstig over. Het gaf in elk geval mooie beelden samen. Ik vond de voorstelling krachtig, vernieuwend en verrijkend.

 

http://www.introdans.nl/assets/components/phpthumbof/cache/HARTSLAG.4acee7b4fac3837da6279904e81a5c1f745.jpg

Het Nationale Ballet- Sterrenstof

Ik heb mogen genieten van een mooie balletvoorstelling in het theater aan de parade. Hij bestond uit een paar oude stukken vóór de pauze, en wat moderne stukken na de pauze. Het waren nieuwe talenten, dat normaal niet meteen de hoofdrol krijgt, maar die nu op de voorgrond werden geplaatst. Het eerste deel sprak me niet heel erg. Ik vond het niet erg verrassend en het was, volgens vrienden die er ook waren, soms niet helemaal strak. Vanzelfsprekend was het wel super goede dans. Na de pauze sprak het mij meer aan. Moderne, verrassende stukken die geweldig in elkaar zaten en vanzelfsprekend weer super gedanst. Diezelfde vrienden, vooral de vrouw, waren helemaal van hun stoel geblazen. Super!