Katinka Polderman- Polderman baart zorgen (voorpremière)

De grote zaal zit lekker vol. Rechts staat een klein huiskamertje met een camera ervoor. Op de wand erachter wordt het groot geprojecteerd. Katinka heeft een typische toon in haar stem, wat erg in haar voordeel werkt. Ze heeft fantastische liedjes. Soms benoemt ze iets waar ze niet later op terug komt, wat vreemd is. Ze heeft het ook over de tentoonstelling ‘Fuck Off 2′, wat ik een erg intrigerende tentoonstelling vind. Zij zelf praat er over alsof het onzin is, wat ik niet zo sterk vind. Het grappigste stukje vind ik die, waar ze het heeft over een gruwelijke marteling, waarbij bij een gemartelde de longen worden uitgehaald zodat hij stikt. ‘En wanneer het een écht grote boef was, strooiden ze er ook nog zout op. Nu hoor ik allemaal “ah” in de zaal, maar het was wel een stráf hè!’ Later speelt ze ‘Rijdende Rechter de Musical’, met een zelf gebouwd decortje, met kaartjes, bewegende achtergronden en stokjes, in dezelfde doos als waar haar huiskamer was afgebeeld. Ook zingen de poppetjes liedjes uit bestaande musicals met eigen teksten. Het is erg vermakelijk en vrolijk, maar het duurt te lang. Ze kan beter de liedjes wat korter maken. Verder weidt ze nog te lang uit over een reactie op ‘Pipapijpen’ op youtube. Een leuke voorstelling, waar erg grappige stukjes in zitten, maar ze af en toe te lang blijft steken.

Daniel Samkalden- Maar het gaat weer goed met de konijnen

Daniel komt via de ingang op en vertelt het publiek dat hij niet per se ergens heel goed in is. Hij heeft niet zo’n goede zangstem, maar zijn voorstelling is wel talig. Hij vraagt of iedereen het ermee eens is dat hij de avond gaat invullen. Hij zou namelijk niet weten waarom hij per se de avond moet volmaken. Het enige argument is dat hij het moet doen is dat het de afspraak was met het theater, maar dat is volgens hemzelf geen inhoudelijk argument. Uiteindelijk was het unaniem dat hij de avond zou invullen. Ik twijfelde nog even om te zeggen dat ik het wel wilde doen, maar ik kon niks bedenken. Híj speelde achter de piano. Een gitarist begeleidde hem. Zijn liedjes waren erg poëtisch. Vooral het gedicht ‘Maar het gaat weer goed met de konijnen’ vond ik erg goed. Die zin alleen al. Een week van tevoren had ik een stapel kaarten met die zin meegenomen. Ook vertelde hij een dialoog over ons dertigen in de zaal, die heel bijzonder waren. We woonden in Europa, in Nederland, in de gezelligste stad van Nederland, Den Bosch en we waren de enige dertig die nog naar intelligente voorstellingen gingen. Hij vroeg zich af hoe wij naar buiten moesten treden na de voorstelling; of we het voor ons zelf moesten houden of juist niet. Met deze blog ben ik al naar buiten getreden, ik ben Jan Julius Wintermans, één van de dertig, die onwijs is meegezogen in de inspirerende persoon Daniel Samkalden. 

Lennete van Dongen- Roedel

Roedel gaat over een futloze vrouw in een midlifecrises. Ze heeft alles al en weet niet wat ze met haar leven aan moet. Ze kijkt op tegen haar tante, die nooit futloos was, de hele dag straalde en die uiteindelijk als een gewoon mens in een ziekenhuisbed stierf. Ze neemt een hond, maar vindt zichzelf geen leider. Het was me al snel duidelijk dat ik niet de doelgroep was. Ik ben nou niet bepaald een futloze vrouw van middelbare leeftijd, eerder een levenslustige jongeling. Lenette vertelde veel alledaagse dingen en niks wat ik nog nooit gehoord had. Ook had ze een grote wand van matrassen, (ze wilde alle zielige matrassen op straat redden (?!)), waarop met een grote beamer dingen te zien waren, waaronder een reeks idioot uitziende hondjes. Mij boeide dat weinig tot niet, aangezien er op internetsites tegenwoordig veel grappigere plaatjes te zien zijn. Ook bleef ze wel erg veel herhalen hoe futloos ze was en ging ze meerdere keren onderuitgezakt in haar piama op haar luie stoel zitten. Op het eind van de voorstelling kwam haar overleden tante naar beneden (een buikspreekpop), die Lenette zelf liet praten. Op de een of andere manier kon ik daar niet zo goed tegen. De avond kreeg ze wel volgepraat, al kan ik het geen cabaret noemen. Laten we het houden op standup-comedy met multi-media.

Haar naam was Sarah

Een intrigerende vertelling, naar het gelijknamige boek en de gelijknamige film. De film had ik al gezien. Met de voorstelling zijn ze dicht bij de film gebleven. Het verhaal gaat over een Amerikaanse journaliste Julia, die gaat graven in de geschiedenis van haar schoonfamilie en achter het beklemmende verhaal van Sarah, een tienjarig Joods meisje, komt, dat  samen met haar ouders tijdens de razzia in Frankrijk was opgepakt. Haar broertje sloot ze op in de kast, zodat de gendarmen hem niet zouden vinden. Het grootste verschil met de film is, dat je het verhaal niet van Sarah beeldend ziet voorbijkomen, zoals in de film, maar dat het wordt verteld door een vrouw, die de hele voorstelling op de achtergrond blijft en af en toe een deel van het verhaal vertelt. Alle acteurs spelen sterk en geloofwaardig. Het geheel is sober gehouden. Het hele stuk wordt door vijf acteurs gespeeld. Na het succes van het boek en de film is het maken van een toneeluitvoering een veilige keuze. Maar het moet gezegd worden; ook in het theater is het een succes.