Club Guy & Roni – Naked Lunch

Overweldigend, bizar en meeslepend. Een vrouw komt na een avond vol drugs en drank terecht in de hel. De hel is Mexico. Een obscure nachtmerrie, die soms doet denken aan clips van Lady Gaga. Zusters (een man en een vrouw) op hoge hakken in een doorschijnend pak. De vrouw krijgt een fles op haar hoofd die vast wordt gezet met huishoudfolie die om haar gezicht wordt gewikkeld, waarna ze moet bukken of glaasjes vol te schenken. Het publiek wordt halverwege de voorstelling op het podium gevraagd, om met hun mee te dansen met suffe blije dansjes, terwijl de vrouw op te grond ligt te kermen. Mannen liggen in glazen bakken, alsof ze verdrinken. Als visueel hoogtepunt een rad, waar de vrouw aan wordt verbonden en hard wordt rondgedraaid. De vrouw komt aan bij de hellepoort, om haar heen Jeroen Bosch-achtige figuren, onder andere een naakte man met masker. De voorstelling eindigt met een dans van een man in vrouwenkleding, wat ook Gaga-achtig aandoet. Een mentale trip, waarbij ik bijna vergeet dat het een dansvoorstelling is. Volledige beheersing van het lichaam, meegaand met de muziek. Geen enkele beweging is zomaar. ‘Naked Luch’ kreeg de prijs voor spectaculairste dansvoorstelling. Dat lijkt me niet meer dan op zijn plaats. Ik glunderde van oor tot oor na deze avond; hier kan geen drug tegen op.

Sander van Opzeeland- I’m back

Nog nooit heb ik zo hard gelachen om een voorstelling. De zaal was erg leeg; er waren maar 25 mensen. Bij één van zijn eerste grappen bulderde ik het al uit. Hij benoemde dat mijn lach goed was en later zei hij tegen het publiek dat hij me niet ingehuurd had. Andere mensen lachten soms met me mee en op een gegeven moment moest hij ook lachen om mijn uitbundige lach. Ik was een soort lachmachine in slechte comediesereis die ook lachte op momenten die helemaal niet grappig zijn. Na de voorstelling lag ik nog steeds in een deuk. Wat ik er precies zo grappig aan vond, kan ik niet goed uitleggen. Héél origineel waren zijn grappen nou ook weer niet en af en toe waren ze best gedateerd (de ALS campagne en Idols). Het zal ‘m liggen aan de juiste toon die hij had, waarmee hij net de juiste snaar bij me raakte. Af en toe nam hij een onderbreking achter de piano, waar hij een heel grappig liedje zong over zijn haat tegen pinguïns, waarbij hij met zijn handen op de piano sloeg. Ik herkende me ook enigszins in hem; de intelligente nerd die het moeilijk vind zich naar de sociale wetten te voegen. Een avond die ik niet snel zal vergeten.

Sonneveld

Sonneveld is een productie van Albert Verlinde Theaterproducties over het leven van Wim Sonneveld. Zijn leven wordt verteld, afwisselend met al z’n bekende liedjes. In de zaal zitten veel ouderen. Ik ben verreweg de jongste. Dat was wel anders bij Annie, een andere productie van Albert Verlinde Theaterproducties, waar ik zeker niet de jongste was. Parallellen tussen die twee producties zijn zeker te trekken, zoals het glad uitgewerkte spel en de schools gezongen liedjes. Sonnevelds liefdesleven komt uitvoerig aan bod; hij heeft tegelijkertijd met de oudere Huub Janssen en de jongere Friso Wiegersma een relatie. Een ander motief is dat Sonneveld zijn homoseksualiteit voor de buitenwereld verborgen houdt. Tony Neef vertolkt de rol van Wim Sonneveld met flair, al krijg ik geen kippenvel van zijn vertolking van ‘Het Dorp’. Ook voel ik in de voorstelling geen echte spanning of liefde, omdat ook scènes vrij theatraal worden gebracht. Een hartverwarmende, goed uitgevoerde voorstelling, waar alles (soms net iets té) goed klopt.

De Utrechtse Spelen- Mogadishu

Verdwaasd zit ik in het begin van de voorstelling in het theater. De voorstelling lijkt op een soort Carry Slee-film. Ik ben dat niet gewend bij theaterstukken. Moderne theatervoorstellingen zijn vaak voordrachten naar het publiek toe. De acteurs deden hier alsof het publiek er niet was. Het verhaal ging over een lerares, die in haar klas een ruzie probeert te smoren door twee ruziemakende jongens uit elkaar te halen. De ene jongen, die getint is, scheldt de ander namelijk uit voor ‘kutmarokkaan’. Wanneer ze dat probeert, wordt ze door die jongen op de grond geduwd. Om zich te verweren verzint de jongen het verhaal dat zij hem heeft uitgescholden voor ‘lelijke zwarte’. Zij wordt aangeklaagd voor racisme, waardoor ze haar baan dreigt te verliezen. Het stuk is sterk gespeeld en groots neergezet. Af en toe ontbreekt het wat aan echtheid en geloofwaardigheid, maar door de energie van het stuk wordt dat gecompenseerd. Zeker de moeite waard. 

Toneelegroep Oostpool- Het Proces

Een man ligt op in het midden van het podium in een bed. Mannen in felgekleurde pakken lopen eromheen. De openingszin is: ‘Iemand moet kwaad van Josef K. hebben gesproken, want zonder dat hij iets slechts heeft gedaan, wordt hij op een ochtend gearresteerd’. De voorstelling is een verwerking van Kafka’s gelijknamige boek. Hierin wordt een man gearresteerd en schuldig bevonden, zonder dat hij weet waarvan en hoelang het proces zal duren. Josef komt in een wirwar van warrige regels en krijgt met ongeleerde rechters te maken. Naast Josef staan er nog 7 acteurs op het podium; zes mannen en één vrouw, die stuk voor stuk dubbelrollen vertolken. Het is een lang stuk; het duurt met de pauze erbij twee uur en 40 minuten. In de pauze gaat het stuk gewoon door; dan steekt Jofefs advocaat een lang verhaal op. Soms wordt het stuk ook nog grappig, wanneer vier van de mannen met enkel korte rokjes aan over het podium rennen en later neukbewegingen tegen andere acteurs aandoen. Het toneelstuk bestaat uit lange mono- en dialogen en zal niet voor sommigen een hele lange zit zijn. Voor mij niet, ik heb me kostelijk vermaakt, door de zekere vaart, het goede verhaal en het mooi afgeronde einde.

philharmonie zuidnederland

In kan me nog herinneren dat we in de kleuterklas een orkestje vormden en ik de dirigent mocht zijn. Die tijd wilde ik dirigent worden als ik later groot was. Een jaar geleden werd de liefde weer aangewakkerd toen ik Maestro op tv zag; een afvalrace waarbij bekende Nederlanders een orkest mochten dirigeren. Er stonden ook instructiefilmpjes op internet, die ik allemaal bekeek. Uren zat ik voor het scherm te dirigeren. Gefascineerd zat ik toen ook te luisteren naar het Brabants Orkest. Na lang wachten kon ik eindelijk weer naar een klassiek concert; dit keer van de philharmonie, een fusie van het Limburgs Symfonie Orkest en Het Brabants Orkest. Afgelopen week heb ik twee prachtige concerten van hen gehoord. Twee uur lang keek ik naar de strijkstokken die tegelijk omhooggingen, naar de dirigent die met zachte hand het orkest stuurde en werd ik vervuld van het orgasme aan geluid op het eind. Het volgende concert was minstens net zo mooi. Edwin Rutte presenteerde de avond. Die avond was er een prachtige sopraan die tot 2020 was volgeboekt. Ze haalde ongekende hoogtes met haar stem. Meerdere malen kreeg ze ene staande ovatie. Ook was er een bariton, die ook onwijs goed zong en af en toe samen met de sopraan zong. Het was een betoverende avond. Het philharmonisch orkest zette twee meesterconcerten neer en ik kijk nu al uit naar de volgende.