Lauri Brons- Ik zing zo lenig in de warte

Wanneer ik de zaal in loop voel ik iets tegen m’n hoofd aan komen. Ik zie dat een vrouw in het midden van de zaal iets heeft gegooid. De vrouw heeft een jurk aan en kralenkettingen om. Ze zingt met een klassieke operastem Engelse, Nederlandse, Duitse en Italiaanse poëtische liedjes. De kinderen in de zaal kijken vol aandacht naar haar, ook al kunnen ze het merendeel van de liedjes niet begrijpen. Ik moet lachen wanneer ze zegt dat ze niks mag van haar ouders, omdat ze tien is. Op een gegeven moment gaat ze tot mijn verbazing op mijn schoot zitten. Lauri Brons verrast met haar klassieke stem jong en oud.

De bloem van de natie brengt u in vervoering

Een man komt op het podium en zucht. Daarna gaat hij af, komt weer op, buigt en gaat weer af. De rest van de makers komen op voor de nabespreking van het toneelstuk ‘de zucht’. Wat is de betekenis van die ene zucht? Een lang filosofisch gesprek komt op gang. De voorstelling werkt erg op de lach. Elk van de vijf mannen heeft zijn eigen trekjes en komen vaker op dezelfde dingen terug. Ook kabbelen de gesprekken soms erg door of zijn ze erg onzinnig. Een heerlijk authentieke voorstelling waar je met een brede lach van weg gaat.

Isabelle Amé

Isabelle Amé is sprankelend, innemend en aanstekelijk vrolijk. Ze heeft een leuke band van vijf jongens, die samen met haar voor een goede sfeer zorgen. Isabelle beweegt vrolijk mee met haar heupen en de muziek geeft je een heel euforisch gevoel. Haar heerlijke stem met het lekkere spel zijn een erg goed geheel. Bovendien zijn sommige liedjes lekker pakkend en hebben een grote hitpotentie. Het heeft een ‘Mumford en Sons-stijl’, maar is een stuk vrolijker. Als je het mij vraagt, gaat deze artieste het ver schoppen.

Studio Orka- Spectaculaire voorstelling

Na een inleiding en lang wachten begon voor ons, de tweede groep publiek, de voorstelling. Een groep mannen brak langzaam de publiekstribune af waar we op uitkeken. Ik had al snel door dat er geen wending in de voorstelling zou komen. Na een uur was de voorstelling afgelopen. In dat uur werd ik wel creatief en ging ik over van alles fantaseren, waar ik zelfs een beetje melig van werd. Ik ben verslaafd aan prikkels en ben lang niet de enige. Het was dus vrij vermoeiend voor me om de hele voorstelling uit te zitten. Een paar mensen waren weggelopen. Na de voorstelling hoorde ik dat sommige mensen in eerdere opvoeringen helemaal ontroerd waren. Anderen voelden zich bedrogen. Wat ik me nog afvroeg: wat had de eerste groep gezien? Die had gezien hoe de tribune waar wij op zaten opgebouwd werd.

ArfArf/Twan Mickers- Oddmanout

 

Twan Mickers prikkelt in ‘Oddmanout’ de kijker. Hij dwingt hem stil te staan bij vragen die op het eerste gezicht simpel lijken, maar toch moeilijk te beantwoorden blijken. Is de laatste traptrede een traptrede of de vloer van de nieuwe verdieping? Is een grap een grap als er niet om gelachen wordt? Mickers haalt dingen uit hun context en geeft ze zo een andere betekenis. Hij brengt de kijker in verwarring en laat hem af en toe lachen. Het geheel doet denken aan een college op de universiteit, maar door de beweging, het geluid en het speelse karakter van de voorstelling is het toch meer dan dat.

 

FC Bergman/ Toneelhuis- 300 EL X 50 EL X 30 EL

 

Een klein dorp. Zes huisjes. In het midden zit een man te vissen. Het publiek kijkt als een gluurder wat er gebeurt in de kleine huisjes; wat de camera registreert. Want om de huisjes heen rijdt een camera die het publiek inkijk geeft in de levens van de bewoners. Het publiek kijkt op het grote scherm naar videobeelden, maar ziet ondertussen ook het dorp met z’n eigen ogen.

‘FC Bergman’ schetst in ‘300 EL X 50 EL X 30’ een absurde werkelijkheid. In de huisjes speelt zich elk een ander tafereel af. Stef Aerts, die samen met Joé Agemans, Bart Hollanders, Mateo Simoni, Tomas Verstraeten en Marie Vinck ‘FC Bergman’ vormt, legde in een interview uit dat ‘300 EL X 50 EL X 30 EL’ een verhaal is over mensen die niet met hun sterfelijkheid om kunnen gaan en die daar waanzinnig van worden.

De mensen in het dorpje leven langs elkaar heen, maar komen op momenten samen. Wanneer er een onbekend geluid klinkt, er een schaap uit de vijver wordt gehaald of wanneer twee van de dorpelingen samen het dorp willen ontvluchten.

In ‘300 EL X 50 EL X 30 EL’ worden een sterke cast, een prachtig decor en goede muziek met elkaar gecombineerd. De voorstelling is visueel heel sterk en prikkelt van begin tot eind. Het publiek voelt zich soms ongemakkelijk en moet af en toe lachen. Wanneer je zaal hebt verlaten denk je: ‘Wat heb ik nou toch gezien?’ Om er daarna een nachtje over te slapen.