Mark van der Veerdonk- Weltebarsten

De zaal zat bomvol. Ik kon nog net het laatste plekje bezetten. De voorstelling bestond uit moppen, die aan elkaar gekoppeld werden door een verhaal, dat eigenlijk nergens op sloeg. Zo probeerde Mark er nog een voorstelling van te maken. Het publiek vond het in ieder geval erg grappig. ‘Op mijn twaalfde heb ik voor het eerst gerukt. Onder het laken. Ik voelde me heel schuldig. De kapper vond het ook niet leuk.’ Ook had hij een draaitelefoon op zijn rug, waar dan de stem van zijn moeder uit klonk, die ook grappen vertelde en waar Mark dan heel vermoeid bij keek. Na de pauze zat hij in een telefoonhokje.Van daaruit ging hij weer grappen vertellen. Het was een vermakelijke avond, met veel lachmomenten.

What the Body Does Not Remember- Ultima Vez & Wim Vandekeybus

‘What The Body Does Not Remember’ is een verrassende, bruisende en artistieke voorstelling. Hij begint met een vrouw die met haar armen over een tafel beweegt en daarmee twee dansers ‘bestuurd’. Aards en rauw, maar toch verfijnd. De dansers gooien later grote stenen naar elkaar toe, die op het laatste moment worden ontweken of opgevangen door andere dansers. Ook bij andere stukjes worden mensen geduwd, opgevangen en gered. De titel verwijst naar het moment vlak voordat er een steen op je valt, of je wordt aangereden. Wat er dan met je lichaam gebeurt. Dat heeft Vandekuybus proberen te vangen in dans. Wim Vandekeybus zocht een midden tussen onrust en rust, tussen theater en dans. Zo komen er taferelen voor die lijken op familiefoto’s. Op enig moment ligt een meisje in de armen van een jongen die op een stoel zit. Hij probeert zijn T-shirt uit te doen. Andere stukken zijn qua dans en inleving heel sterk en vragen van de dansers uiterste beheersing van hun lichaam. ‘What The Body Does Not Remember’ is al over de hele wereld te zien geweest. Het is brutaal, interessant en onverwachts.

 

Niek Barendsen en Ilse Warring- Nest, tafel en bed


‘Nest, tafel en bed’ (ik snap de titel niet helemaal) is een lekkere voorstelling. Niek en Ilse volgen elkaar op met erg sterke sketches en typetjes en spelen ook veel stukjes samen. De typetjes zijn erg afwisselend en goed gespeeld. Ze eindigen altijd absurd. Zo komt er een vrouw in voor (gespeeld door een man) die boeddhist is en iets vertelt op een begrafenis. En een man die de schoolvoorstelling aangekondigd op een gymnasium. Jammer is wel dat sommige stukjes herhaald worden, maar aan de andere kant zijn ze zo goed dat het niet eens heel erg is. Een echte aanrader.

 

Seth Gaaikema- Wat ik nog graag zou willen doen!

Ik was voor de voorstelling nog helemaal niet niet met Seth Gaaikema bekend. Het publiek was erg oud. De avond was zijn afscheidsvoorstelling. Het was de allerlaatste keer, al zou het zomaar kunnen dat hij van gedachte verandert. De voorstelling zat vol mooie liedjes. Vóór hem stond een multomap uitgewaaierd, waar hij zo nu en dan op keek en af en toe ging hij erbij zitten. Hij werd begeleid door pianist Erik Vlasblom. Ik zag in Seth een oude enthousiaste man, met grappige uitspraken. Hij had ook iets aandoenlijks en kwetsbaars over zich heen. Hij vertelde dat, toen zijn vader de vakantie af had gezegd, zijn moeder zei: ‘We hebben het verheugen tenminste gehad.’ Verder was zijn opstandigheid ook erg leuk om te zien; ‘Wie is er vóór de weigerambtenaar? Niemand? Ik wel. Als jezelf respecterende homo heb je het recht een ambtenaar te weigeren, omdat hij slechte speeches heeft of zich slecht heeft voorbereid.’ Ik zat met een grote lach naar hem te kijken. Met moeite heeft hij z’n liedjes gezongen, en ook één voor zijn man, die ook in de zaal zat. Een mooie afscheidsvoorstelling.