Wilfried de Jong en Ocobar- Non Stop New York

Samen met Ocobar (een driekoppige band bestaande uit een bassist, een drummer en een gitarist) staat Wilfried de Jong op het podium, waar hij een sfeerimpressie van New York gaat geven. De band is steengoed, het lichtgebruik helemaal op zijn plaats. De dingen die hij vertelde vond ik vaak nogal vlak en weinig over hem gaan. Het verhaal dat ging over zijn bezoek aan een piepshow was wel erg goed. Daar kon hij de aandacht van het publiek goed behouden. Een ander stukje dat ging over een fotograaf die moorden fotografeerde was aardig, maar de andere stukjes waren een beetje saai. Hij speelde zelf af en toe mee met de band. Het was jammer dat hij daar niet helemaal in op ging. De avond leek snel voorbij te gaan en dat is een goed teken. Wilfried de Jong heeft veel interessantere kanten, maar deze voorstelling was zeker niet slecht.

De gebroeders Fretz- Fretz 2025

Ik durf te zeggen dat ik dit de slechtste voorstelling is die ik afgelopen theaterseizoen heb gezien. Op het theater staan Marcel Harteveld en Johan Fretz, samen met een gitarist. Johan Fretz zit aan een stuk door te lullen over politiek. Dat hij de premier van Nederland wil worden in 2025. Ze doen het voor als cabaret, maar als het een ding niet is, is het cabaret. Je ziet verwijzingen naar cabaret, zoals het spelen van liedjes en het proberen iets te zeggen. Ik moet eerlijk toegeven dat er leuke stukjes bijzaten. Zoals het bestuderen en bekritiseren van campagneposters. Wat hij had gezegd, had ik deze verkiezing (die overigens al een tijdje achter de rug is) ook al opgemerkt. Ze zeiden verder alleen niets interessants. Ze hadden het over onderwerpen, waar ze soms iets neutraals over zeiden, die ze soms rechts benaderden en soms enkel benoemden. Het was dus erg leeg. Het was geenszins een leuke avond, omdat het nooit even luchtig was en uiteindelijk gewoon een preek was die nergens op sloeg. Ik bleef dus bij de staande ovatie als enige zitten. Vooral was ik erg verbaasd dat ik met grote letters boven een interview met Johan Fretz in het NRC las dat hij ‘best durfde te zeggen dat hij grappig was’. Aan het eind van de voorstelling maakten ze ook nog het nummer ‘Laura’ van Jan Smit belachelijk, zonder te vermelden dat het eigenlijk ging over Jan Smits vriendin die aan kanker is overleden. Na de voorstelling had ik nog een heel pijnlijk gesprek met Marcel Harteveld. Geen leuke avond dus.

Droog Brood- Dat wordt oorlog

Anderhalf jaar geleden had ik de voorstelling al gezien in het Koningstheater. Na afloop las ik een stuk in de krant, waarin ze vertelden dat er mensen waren die hun voorstelling leuk vonden, omdat het zo lekker nergens over ging. Daarop zeiden zij dat het juist wel ergens over gaat, namelijk over sociale contacten en communicatie. Onbewust vinden mensen het dáárom grappig. Ik vond hem zo goed, dat ik hem gisteren weer heb bezocht. Er was heerlijke overdrijving en de sketches werkten mij heel erg op de lachspieren. Bijvoorbeeld: Een man staat met een andere man te praten (met een raar stemmetje) en zegt 267 mensen uit te nodigen in een kamer van 26 vierkante meter. Het feest is die avond en hij heeft nog niemand uitgenodigd. Als de ander zich gaat verheugen, zegt hij: ‘Ik heb jou niet uitgenodigd, ik moest ergens een grens trekken.’ Verder speelden ze stukjes ze over twee vrouwen die constant verontwaardigd waren, een aandringen fan en een acteur die helemaal weg van zichzelf is, een dorpse man met smetvrees en een overdreven enthousiaste bar-ganger, die wordt verzocht niet meer naar het café te komen en nog veel meer. De stukjes beginnen normaal en bouwen uit tot iets totaal absurds. Omdat het onwijs goed wordt uitgevoerd en de mimiek ijzersterk is, gaat de voorspelbaarheid niet vervelen. Ik stond gieren van het lachen en ben een staande ovatie begonnen. Wat een klasse!

Micha Wertheim- Voor je het weet

Als ik binnenkom is Micha al aan het typen, het wordt op een groot scherm geprojecteerd. Hij schrijft wat hij heeft gedaan, op welk tijdstip en voegt soms wat grappen toe. Opzet van de voorstelling is: het einde van de voorstelling is de deadline en verder heeft hij de voorstelling nog niet bedacht. Het knappe aan zijn voorstelling vind ik dat hij niemand beledigt in die hele voorstelling, maar toch een heel krachtige vorm van humor heeft, omdat hij dingen waar hij zelf mee bezig is in zijn hoofd op een héél ironische manier kan vertellen. Hij heeft een briljante manier van vertellen en de dingen die hij vertelt zijn raak, net als vergelijkingen die hij maakt. Wanneer je naar hem luistert kom je pas na een tijdje achter de ironie. Zo vertelt hij over een heel moderne Coffee Company. Vroeger ging je er zitten en kwam de ober naar je toe. Nu hebben ze die wegbezuinigd. In plaatst daarvan moet je in de rij gaan staan, net zoals in de oorlog. De manier waar mee hij met zelfspot  vertelt is ook erg sterk. Bijvoorbeeld als hij typt en steeds expres fouten maakt en mensen lachen. Hij loopt dan heel boos naar het publiek en zegt: ‘Als jullie je storen aan spelfouten, dan houd ik wel op, hoor! Ik ben dyslectisch, dus?! Dan ga je maar lekker een woordenboek lezen thuis en zeggen, kijk dat woord klopt, dat woord ook!’ Hij is niet naar, maar interessant. Het gaat op geen enkel moment vervelen, en ook al zijn niet alle stukjes even sterk, als geheel staat de voorstelling als een huis, of juist niet, wat het zo sterk maakt. Op een gegeven moment heeft hij de voorstelling afgerond, hij laat nog wat dingen terugkomen, en begint dan opeens over obers die te veel vertellen. Weer een heel goed stukje, met weer rake vergelijkingen en goede anekdotes. Dan zegt hij: Ik weet niet of het is gelukt jongens, misschien moeten jullie morgen maar terugkomen. Ik krijg jullie wel binnen…’ Dan buigt hij en is het afgelopen. Daarna geeft hij nog een leuke toegift (die geef je volgens hem alleen maar als de voorstelling niet zo geslaagd is). Misha Wertheim verrast en prikkelt.

Scapino ballet Rotterdam- Le Chat Noir

De avond begon met ‘Kranke Katze’, een prachtig in elkaar gezet stuk met mooie formaties. Het tweede stuk, ‘Supernova’, had vele solo’s en eiste van de dansers een volledige controle over het lichaam. Geïsoleerde, korte en krachtige bewegingen. Na de pauze was het stuk ‘Le Chat Noir’, een hysterisch stuk waar ook een soort van theaterspel aan te pas kwam. Over de top en toch beheerst. Een stukje hoogstaande cultuur.

Sjaak Bral- Hier en Nu

Sjaak Bral begint zijn voorstelling beeldend te vertellen over zijn bijbaantje bij het ministerie. Daar zat meneer Posthumus. Hij vertelt over de humor van die man. De voorstelling zit vol met moppen. Hij weet goed de humor van zijn publiek aan te voelen en daarop in. De moppen en taalspelingen zijn goed bedacht en uitgevoerd. Zelf zegt hij maatschappijkritisch te zijn, wat wel meevalt. Om zijn voorstelling te volgen, heb je geen enkele kennis nodig. Ook zijn de onderwerpen soms een beetje cliché, wat hij zelf in interviews toegeeft. Alleen de titel al is niet heel vergezocht. De leus ‘leef in het nu’ komt in heel veel cabaretvoorstellingen voor. Desalniettemin, of juist daarom, krijgt hij het publiek met zich mee door zijn nonchalance, goede timing en grappige Haagse accent. We zijn geprogrammeerd te lachen om dat accent, denk alleen al aan Barbie. Hij zegt op een gegeven moment: “Moet je nu bejaardentehuis of verzorgingstehuis zeggen? Weten jullie dat?’ Waarop ik het verschil uitleg. De rest van de voorstelling haalde hij me vaak aan; dat het publiek een voorbeeld aan me moest nemen omdat ik eigenwijs was en dat ik positief in het leven stond (dat vroeg hij mij). Hij zegt wel dat hij mensen met een dubbele naam haatte. ‘Je bent nog steeds een persoon, hè!’ Het publiek houdt van herkenning; hij schets op een gegeven moment situaties die voor bijna iedereen kloppen. Sjaak Bral is het leuks als hij lekker zichzelf is en hoe grover de grappen zijn, hoe leuker. Het stukje waarin hij verteld hoe hij met Roel van Velzen (‘die kleine dwerg’) was omgegaan, was erg grappig. Zelfs grovere grappen, ‘Ik feliciteer Whitney Houston dat ze al een jaar nuchter is’, doen het goed. Na de pauze speelt hij meneer Posthumus. Hij zet zijn accent wat aan en kucht af en toe, en lacht extra hard om zijn eigen grappen. Er worden wat stukjes van het vorige gedeelte herhaald. Sommige werken goed, bijvoorbeeld door Roel van Velzen voorop de krant te zetten die hij zogenaamd aan het lezen is. Anderen zijn een beetje flauw, maar maken wel duidelijk dat het om dezelfde meneer gaat als over wie in het begin van de voorstelling is verteld, en brengen een rode draad in de voorstelling. Het typetje werkt goed. Weer komen er talloze moppen voorbij. Later komt Bral nog even terug in zijn eigen identiteit en vermaakt hij het publiek nog even. Gisteravond heeft Sjaak Bral Den Bosch met een vrolijk gevoel achtergelaten.