Woodstock the story

Een voorstelling over het muziekfestival uit 1996. De show werd gepresenteerd door een acteur, die het op een grappige manier aan elkaar praatte. Er waren zangers, een zangeres en een band. Er werd bijzonder goed gezongen, maar ook het gitaarspel en het spel van de andere instrumenten was van hoge kwaliteit. Vooral de leadzanger, Matin van der Starre, scoorde hoge ogen. Een groep topmuzikanten. De sfeer was compleet door citaten en nagespleelde stukjes van het festival. Een voorstelling die de verwachtingen eer aandoet.

Soundos El Ahmadi- Er is geen plan B

Soundos is een frisse verschijning. Ze vertelt leuk en is lekker puur. Sommige stukjes had ik, omdat ik veel theater zie, snel door, maar de rest van het publiek niet. Een aantal stukjes waren ontzettend grappig. Zo was er een stukje waarin jongens haar nariepen; ‘Lekkere grote vrouw, ik wil je vrijen en in je klimmen.’ Waarop zij naar ze toeliep en zei: ‘Met wie van jullie moet ik beginnen?’ En zaten ook saaie stukjes in, toen ze bijvoorbeeld een verhaal ging voorlezen over haar leven. Soundos gaf een vlotte en vermakelijke avond.

Stephanie Lauwrier- ‘Pauvre Lola’ en ‘Amazing Grace’

Stephanie is innemend en maakt me aan het lachen. Haar manier van vertellen maakt dat ik telkens in een deuk ligt; ze heeft dezelfde humor als m’n nicht. In haar eerste solo verteld ze het verhaal van de film ‘Legends of the Fall’. Dat doet ze energiek en heel humoristisch. Het lijkt net alsof ze het niet heeft voorbereid. Ze laat het publiek zich ongemakkelijk voelen en stelt zichzelf kwetsbaar op. Ze gaat in bikini staan en zegt dat ze super sexy is. Ze vraagt wie dat ook vindt en ik steek als enige mijn hand op, waarna ze me een high five geeft. Ze zegt ook dat die man zijn buik moet laten zien en dat doet hij ook. Dan maakt ze hem belachelijk, het volgende moment zegt ze dat ze dat niet had moeten doen. Ze gebruikt veel Engelse woorden en geeft er dan de vertaling van, terwijl het hele makkelijke woorden zijn. Ook schetst ze een situatie waarin wij als publiek naakt met onze kont naar boven in een hoekvorm liggen en zij ons dan op onze billen slaat. ‘Jullie willen nog een keer, vooruit dan maar.’ De tweede solo heet ‘Amazing Grace’. Ze begint met te vragen: ‘Wie was er naar mijn vorige solo gegaan? Vingers? Iedereen natuurlijk, wat een grap. Wat hebben we een lol gehad!’ Die ironie is echt mijn humor. Om elke overdreven uitspraak van een Engels woord of een flauwe grap moet ik lachen. Ze noemt me een leukerdje. Tijdens de tweede solo raak ik wel een beetje de draad kwijt. Ze doet sommige dingen zomaar (haar haar in het water den en dan achterover slaan). Ze eet wasabinootjes en likt tegelijk haar voeten, en spuugt het dan uit.Ik kon er de humor wel van inzien. Een vrouw achter me zat met grote walging te kijken. Op een gegeven moment ging ze allemaal hele persoonlijke dingen vertellen, moest ze huilen en werd ze het volgende moment weer niet serieus. Wat wilde ze daarmee zeggen? Toen ik aan het eind van de voorstelling weer hard moest lachen toen ze ‘wat is het hier toch een crazyhuis’ zei, zei ze tegen me; ‘Jij moet ook om alles lachen, wil je mijn voeten likken?’. Al ging het op sommige momenten nergens over, was deze ongelofelijk grappig en vermakelijk.

Frans Bauwer- de wereld is een gekkenhuis

Voordat ik naar het concert ging had ik al een filmpje geluisterd van Frans. Ik vond hem geen hele mooie stem hebben. Het podium zag er mooi uit. Er waren twee pianist, een drummer en twee gitaristen. Daarnaast waren er twee achtergrond zangeressen. Ik moest er even aan wennen, maar na het tweede nummer was ik om. We haakten de armen, terwijl we zaten, ineen en schoven heen en weer op de muziek. Ik vond het heel gezellig en kon de muziek ook waarderen. Ik was in de goede mindset. Frans kreeg het publiek mee. Af en toe kwam er een man met een downie, klein kindje of oude vrouw naar het podium toe en die mocht dan even met Frans op het podium staan. Het was een heel leuk gezicht. Een meisje ging bij hem staan, die die avond al op het podium was geweest. Ze zei dat ze niet op het podium mocht van die man. Maar Frans is de flauwste niet, dus bij een romantisch liedje mocht ze weer naast hem zitten. Tijdens het liedje kwam ook haar vriendin van de woongroep erbij zitten en bij het volgende nummer zaten ze samen over het podium te stuiteren. Frans kreeg het hele publiek, inclusief mij, mee en na de voorstelling was ik nog tot laat helemaal in de stemming.