Alias- Sideways Rain

Simpel gezegd: mensen kruipen, rollen, lopen, rennen; bewegen over het podium van links naar rechts. Letterlijk. In het begin, als je 10 minuten naar kruipende mensen aan het kijken bent, krap je je even achter de oren. Wat is dit? De mensen gaan op een gegeven moment anders bewegen, sommige doen elkaar na tot uit eindelijk iedereen weer dezelfde beweging doet. Of een staande persoon duwt een ander, waarna iedereen dezelfde valbeweging doet. Later gaan ze staan, en worden ze menselijker, tot ze uiteindelijk rennen met draden een web spannen en uiteindelijk in hun nakie rennen. Halverwege liepen er wat mensen weg, die het stuk niet prikkelend genoeg vonden. Het geheel is een creatie van de choreograaf Guilhermo Botelho. Hogere cultuur, die niet iedereen kan waarderen.

Jetty Mathurin- ConsulTAANTE

Jetty komt zelfverzekerd op. De titel slaat op de Surinaamse Tantes, die de baas waren op straat en de jongens die zonder moeder over straat liepen terechtwezen als ze iets deden wat niet mocht. In het voorstukje dat ik op internet zag had ik gezien dat ze zei dat ze een heks was; ze stapt op de juiste mensen af en zegt dingen die op dat moment hout snijden. Ik had al verwacht dat ze naar mij zou toelopen, en dat deed ze ook. Ze zei dat ik geen last had van de crisis door mijn mindset. Dat was zo. Ze had het veel over de huidige crisis, maar ook over haar leven in Suriname. Ze heeft een lekkere eigenheid en laat het publiek van haar houden. Ze vertelde wel erg veel over de crisis, waardoor het een beetje zwaar en soms zelfs een beetje saai werd. In het begin speelt ze zichzelf. Later kruipte ze in het karakter van haar neefje, die ondertussen even sjanste met een vrouw op de eerste rij. In dit personage was ze niet de hele tijd consequent (ze schoot soms een beetje uit haar rol), maar het was een leuke afwisseling met de vrouwelijke rol. Toen ze weer was omgekleed, werd ze iets persoonlijker. Ze had het over haar eigen schulden. Mooi vond ik dat ze zich niet te bescheiden opstelde. Ze zei dat ze mooie benen had en dat ze vaak complimentjes kreeg van jonge jongens. Lekker luchtig en puur. Daarna was de voorstelling schijnbaar afgelopen. Toen iedereen al weg wilde lopen kwam ze terug met een blonde pruik, als hoer. ‘Crisis? Die mannen moeten toch hun kwakje kwijt!’ Heerlijk verrassend en briljant grappig. Het onbetwiste hoogtepunt van de voorstelling.

Huub Stapel- Mannen komen van Mars, Vrouwen komen van Venus

Je merkt wel dat Huub Stapel deze voorstelling al eindeloos veel heeft gespeeld; gisteren was zijn 388e keer. Wat zo goed werkt aan deze voorstelling, is dat iedereen zich wel in iets herkent. Het gaat dus niet over bekende Nederlanders of typetjes, maar over jouzelf als toeschouwer. Stapel legt uit en vergroot alles uit, zodat het cabaret wordt. Kernbegrippen; Venus wil aandacht en begrip, Mars wil vertrouwen en waardering. Beiden geven ze wat ze willen hebben, maar daar heeft de ander geen behoefte aan. Daardoor ontstaat wederzijds onbegrip. Stapel heeft de voorstelling tot in de puntjes in de vingers en betrekt het publiek in de voorstelling (hij vraagt alleen de namen en gebruikt die in de algemeen geldende anekdote). Stapel moet doorgaan met deze voorstelling tot hij niet meer kan of tot alle Nederlandse stellen hem gezien hebben. En de volgende generatie? Die kijkt de dvd maar.

The Amazing Stroopwafels- De Eeuwige Vlam

Met zijn zessen staan ze opnieuw in het theater, met nieuw werk, maar ook vele klassiekers, die in het ‘rommelige’ gedeelte aan bod kwamen. Qua repertoire zijn ze heel productief, ze hebben al 16 cd’s uitgebracht. Over alles wat in hun opkomt schrijven ze een liedje. Soms snijden die niet helemaal hout, bijvoorbeeld het liedje ‘Santaclaus Raus’, waar nu eens Sinterklaas en dan weer de kerstman aan bod komt, waardoor het onlogisch overkomt. Ze zijn, door hun zelf toegegeven, geen cabaretiers. Wim Kerkhof, de zanger, verklapte alle liedjes van te voren al. Ook hadden ze geprobeerd een soort van rode draad aan te brengen: familie. In sommige liedjes kon ik ze niet goed verstaan, maar in de meeste wel. Er zat veel humor en afwisseling in en het werd zowel leuk gezongen als goed gespeeld door de band. Het werd niet saai, omdat ze veel te vertellen hadden. De liedjes waren erg vermakelijk en de zanger had goede mimiek en zelfspot. Erg grappig vond ik het liedje over Rotterdam-Zuid, waar we geld voor in zouden moeten zamelen. Aan het eind van de voorstelling kon je een cd kopen, waarvan 5% naar het goede doel ging: Rotterdam-Zuid. Daar was namelijk een tankstation waar ze goedkoop konden tanken. Dat vond ik heel humoristisch. Ongemerkt zat er dus nóg een kleine rode draad in de voorstelling. Ik heb een hele leuke avond gehad.

een tekening die ik tijdens de voorstelling heb gemaakt

Klaas van der Eerden- Breedbeeld (reprise)

Klaas van der Eerden begint zijn voorstelling drummend. Hij vertelt leuk, maar is nergens heel scherp of op het randje. Tegelijkertijd wil hij ook niks met zijn grappen zeggen, het is puur om te lachen.  Het meeste is cliché, maar er zitten wel veel lachmomenten in de voorstelling. Hij heeft een scherpe timing en een leuke manier van vertellen. Dat maakt de voorstelling niet erg spannend, maar wel vermakelijk. Er zijn geen dingen in die ik zou onthouden omdat ze zo geweldig goed waren, en nergens heb je een gevoel van ongemakkelijkheid. Het was een leuke voorstelling en ik heb meer gelachen dan bij het meeste cabaret, alleen was het wel ‘lectuur’ onder het cabaret en zeker geen ‘literatuur’. Hij weet wat hij doet, maar soms weet hij het net te goed. Toch is het te prijzen hoe goed hij het begrip ‘humor’ in de vingers heeft.

Speelman & Speelman- Optimisten

Speelman en Speelman hadden een vrolijke avond neergezet met mooie liedjes. Er zat een duidelijke lijn in, al was die was erg saai. Het ging over een hele positieve postbode. Zo interessant vond ik dat verhaal niet eens. Die postbode had niet eens iets bijzonders in het leven meegemaakt. Wel hadden ze een goed uitgebeelde scene over de strijd die ze tegen de commerciële televisie voerden, en daarbij alle bekende televisiehoofden vermoorden. Ik snapte alleen niet helemaal wat ze daarmee wilden bereiken. Dat ze nooit op de commerciële zenders zouden willen verschijnen? De meeste dingen die ze zeiden had ik al honderd keer gehoord, zoals: ‘sta bij de kleine dingen stil’. De voorstelling was op z’n hoogtepunt bij hun hit: Allerlaatste Liefde. Het was de moeite waard, maar ik sprak ook een man die naar al hun try-outs en optredens ging. Dat zou ik echt niet hoeven.

Ashton Brothers- Treasures

In een woord ‘geweldig’. De vier mannen zijn goed in van alles; in zingen, dansen, acrobatiek, muziek maken, goochelen, gekke typetjes en kunstig bedachte sketches. “Alles wat je in het theater kunt vinden in een snelkookpan”, noemen de heren het zelf. Het is excentriek, verrassend en meeslepend. Ze doen allerlei stunts en benutten alle mogelijkheden die het theater biedt. Van ondersteboven keyboard spelen tot in doeken hangen en al zingend kunsten uithalen. Het podium is ook nog eens prachtig. Deze voorstelling is zo veelomvattend en bijna niet uit te leggen. Ze schuwen ook walging niet; zo vangt een van de mannen het kwijl van de ander in zijn mond op. Er werd een bizarre truck uitgehaald met een man uit het publiek, die je dacht te begrijpen en waar je volledig werd misleid. Als je van theater houdt of niet, of je jong bent of oud, dit moet je gezien hebben! De beste voorstelling die ik ooit heb gezien!

Ashton20Br20Treasures20fotograaf20Stephanie20Pistel20kleinerJPG

 

 

 

Alice in Wonderland- Orkater en Holland Symfonia

Alice in Wonderland is de ultieme feel good familievoorstelling. Tjitske Reidinga die de zevenjarige Alice speelde, deed me erg denken aan haar rol in Klokhuis als prinsesje Petronella. Ze komt terecht in het muzikale wonderland, waar je werd gestraft als je vals zong. Ze komt in aanraking met bizarre figuren en uiteindelijk de boze koningin, die ik erg sterk gespeeld vond. Ook leuk was dat dirigent Hendrik Schaefer, die ik kende als coach in het programma Maestro, de rol vervulde van man van de koningin. Je kon merken dat hij geen acteur was, maar dat maakte niks uit. Dat Alice bijna onthoofd werd, vond ik niet echt passen bij een familievoorstelling (een meisje achter me: ‘dat is niet leuk’), maar verder zou ik het iedereen aanraden.

 

Bejaarden en Begeerte- Het Zuidelijk Toneel

Doel van de voorstelling was het liefdesleven van ouderen te onderzoeken. Hebben ouderen nog seks? En kan je nog verliefd worden als bejaarde? Het spel was in handen van theatermaker Lucas De Man (1982) en schrijver Oscar Kocken (1983). Van laatstgenoemde heb ik een keer een schrijfcursus gehad. Dit moet dus wel een redelijke blog worden. Ze hadden ook een bejaarde vrouw gevraagd te zingen. Dat kon ze heel mooi. Het onderzoek ging vooral over de jaren 40, de tijd dat de bejaarden van nu jong waren. Ook werden er verschillende anekdotes en verhalen voorgelezen en er was veel interactie met het publiek, wat de voorstelling een los karakter gaf. Het had humor en inhoud, al was het voor mij soms moeilijk mijn hoofd er de hele tijd bij te houden. Voor jongeren leerzaam, voor bejaarden pure nostalgie.