Laura van Dolron – Oudejaarsconference

Deze ‘oudejaarsconference’ was eigenlijk helemaal geen oudejaarsconference. Het ging niet over het afgelopen jaar, maar over Laura’s frustraties, over hoe zij dingen zag en over Wim Kan. Laura over Wim Kan: “Ik deel mijn somberheid met mijn publiek. Wim Kan mocht dat niet van zichzelf, hij moest grappig zijn en ging daar jaren bijna aan onderdoor. Hij ontroert me, die grimmige grappenmaker verslaafd en vastgeketend aan zijn roem. Ondanks zijn zwaarmoedigheid dwong Wim Kan zichzelf van zijn oudejaars een heerlijk avondje te maken met pluche en poedersuiker. Dat ben ik ook van plan.” Een standaard ‘heerlijk avondje’ was het misschien niet. Waar Wim Kan zijn frustraties en zijn kwetsbaarheid niet toonde in zijn voorstellingen, deed Laura dat juist heel erg. Ook hield ze lange betogen, bijvoorbeeld waarom vrouwen bij hun man blijven, hoewijl de relatie niet meer goed loopt. Je moest er met je hoofd goed bijblijven om het te kunnen volgen. Bijna aan het eind van de voorstelling liepen er twee mensen weg en of dat nog niet genoeg was wilde een man op dat moment ook nog even kwijt dat hij eigenlijk ook weg wilde. Op dat moment was ze helemaal uit haar verhaal. We kregen na de voorstelling nog een lekkere oliebol mét poedersuiker (dat was ze dus echt nagekomen), maar ze had geen zin om zich nogmaals kwetsbaar op te stellen voor de nabespreking, dus dat ging jammer genoeg niet door. Enige kritiekpuntje was dat ze heel lang bleef hangen in Wim Kan en steeds hetzelfde daarover zei. Al met al was het een voorstelling met niveau.

Peking Acrobats

De show was een en al spektakel en entertainment. Zowel de mannen als de vrouwen deden stunts die je niet voor mogelijk hield. Sprongen door koepels, onmogelijke beklimmingen van palen met alleen handen (en dan ook nog eens met het lichaam horizontaal) en een vrouw die in een koepel wordt gevouwen. Meest indrukwekkend vond ik een man die 6 (!) stoelen op elkaar stapelden, vlak voor het publiek, de bovenste stoel schuin zette en daar op een hand zijn hele lichaam op tilde en strak als een plank ging ‘liggen’. Het publiek zal in spanning, want als de stoelen zouden vallen, zouden ze op het publiek vallen. Gelukkig was dat niet gebeurt. Ik wist dat ze in Azië sporters op hele brute manieren trainden, dus ik kon er niet naar kijken zonder te bedenken hoe ze dat geleerd hadden. De meisjes maakten drie foutjes: bij het jongleren met negen ballen vielen er twee, er viel later ook een diabolo en bij het bordjes draaien hoorden je vlak voordat twee meisjes opkwamen kabaal en daarna zag je ze zonder bordjes opkomen. Ik vreesde al hoe hun trainer zou reageren als ze van het podium af waren. De voorstelling was indrukwekkend, maar het was jammer dat de muziek voor Chinese begrippen zo Westers was.

http://blog.chinatraveldepot.com/wp-content/uploads/2012/07/2005.08.30_acrobat04.jpg

Nachtspiele Christmas Special- Sven Ratzke

De voorstelling begint en Sven rent in een glitterkostuum, op hakken en met make-upe het podium op, geeft een man in het publiek voordat die weerstand kan bieden een kus op mond en begint een vunzig liedje te zingen. Na zijn liedje kust hij nog even een hele rij vrouwen vol op mond. Sven is het een combinatie tussen Gerard Joling en Brüno, het extreem extravagante homotypetje van Sacha Baron Cohen. Hij heeft de glitters, veren, de gezelligheid en de stem van Gerard Joling en het Duitse (hij zong in het Duits en Engels), het extravagante en het extreme van Brüno. Hij kon goed zingen en nam de zaal mee in zijn verhalen. Hij is een echte verteller en heeft een goede dosis zelfspot: ‘Normaal ben ik niet zo spontaan, maar voor nu maak ik een uitzondering’. Een rasentertainer van formaat.

STRACC Ensemble- De Mayakalender

De muziek was gecomponeerd door vier componisten, Florian Maier, Kate Moore, Reza Namavar en Ana Mihajlovic. Het hele stuk ging over de vergankelijkheid. Het waren cryptische stukken, met veel dynamiek. Zware muziek. Soms was het express heel vals. Tussendoor was er nog een man die eenlang betoog hield over dingen die ik niet heb kunnen volgen. Al met al een mooi muziekstuk, met een duidelijke gedachte.

Serie der Favorieten- Het Brabants Orkest

Ik kijk al een tijdje naar Maistro, een programma waar bekende Nederlanders leren dirigeren. Ik vind het dus leuk om een keer in het echt een symfonisch orkest te zien. Ik vond het prachtig. Er werd onder andere Tsjaiovski’s vioolconcert gespeeld. Ook was Simone Lamsma te gast. Ze wordt geroemd over de hele wereld. Ze heeft een soort gitaarvormige viool met een uniek geluid. Ze speelde prachtig met veel gevoel en dynamiek.Ik vond alles even prachtig, super!

 

Herman in een bakje geitenkwark

De groep was, kwam ik later achter, bekend van de SBS-show The Sing-Off, een talentenshow voor groepen die a capella zingen. De voorstelling was jeugdig en luchtig. Op een gegeven moment werd er een meisje op het podium gehaald. Ze deden met z’n allen of ze in een jungle waren. Het was een beetje flauw, maar op een gegeven moment stond een van de jongens, de derde van links op de foto, alleen met een meisje. Op een gegeven moment trekt hij ál zijn kleren uit en stond hij er bij; ‘nou, ga je nog iets doen?’. Dat vond ik wel grappig. In de liedjes zat ook veel humor. Ze gebruikte de tweede jongen van links als een soort dommerikje. Hij heeft ook als enige nauwelijks iets gezegd in de voorstelling. de anderen leidden de voorstelling. Het was een erg vermakelijke avond.

Remko Vrijdag en Martine Sandifort- Hulphond (Try Out)

De twee zijn, hoewel ze voorheen geen duo waren, goed en natuurlijk op elkaar ingespeeld. Ze spelen vele grappig typetjes en zingen ertussendoor ook nog. De typetjes zijn ook allemaal vrij anders, wat je aandacht erbij houdt en het niet voorspelbaar maakt. Het is grappig, maar niet vaak hilarisch. Ze zijn geboren entertainer en dat merk je in alles. Ze zijn nog in het beginproces van de voorstelling, maar het is  nu al steengoed.

Kommil Foo- Breken

De Vlaamse broers Mich en Raf Walschaerts vormen samen ‘Kommil Foo’. De voorstelling was muzikaal en poëtisch. Ze vertelden meeslepende verhalen, maar de voorstelling was ook beeldend interessant. Zo hadden ze bijvoorbeeld een tijdje paardenhoofden op. De ene man deed zijn kop dan af en vertelde een mop aan de ander. Hij vroeg of de ander het grappig vond. Die bleef dan een tijdje stil en snikte dan zachtjes, terwijl het paardenhoofd nog op was. Het ontbreekt de twee dan ook niet aan een goed gevoel voor timing. Bij de liedjes raakte ik zelf persoonlijk een beetje de draad kwijt. Bij de toegift kozen ze voor een bekend gegeven bij cabaretiers: een vrolijk liedje over de dood. Toen de man even wachtte, voor de laatste uithaal van de avond, maakte iemand van het publiek die al. Dat was hilarisch.

Schudden- We vieren het maar (Try Out)

Emiel de Jong en Noël van Santen, die samen het duo ‘Schudden’ vormen, zijn super goed op elkaar ingespeeld. De voorstelling is jong en beweeglijk. Ze verstoppen zich en komen op een onverwachte plek weer tevoorschijn. Wat ik wel jammer vond, is dat de typetjes niet allemaal even grappig waren. Sommige waren net niet leuk genoeg. Andere waren weer hilarisch. Bijvoorbeeld een stukje over een man die jarig en verteld dat hij terminaal is, en de andere man die vind dat hij een beetje de sfeer bederft en dat brengt op een hele grappige manier. De typetjes komen steeds terug en er zit dus een duidelijke lijn in de voorstelling. Dat alles maakt dat de show staat als een huis.

Leon van der Zande- Vruchtvlees (reprise)

Leon van der Zande had iets van stand up comedy in z’n voorstelling,  maar heeft ook een zekere eigenheid. Hij had het over actuele onderwerpen. Jammer genoeg verzuilde hij vaak wel in cliché’s. Ook zocht hij de grens op. Hij ging voordoen hoe een man met een andere man seks had. Je moest je hand opsteken als je het te ver vond gaan. Als meer dan de helft van het publiek zijn hand omhoog had, zou hij stoppen. Het publiek deed het niet. Waarschijnlijk wilde het publiek Leon zelf ook uittesten hoe ver hij zou gaan. Leon hield overigens gewoon zijn kleren aan. Leon is een goede verteller en aan de voorstelling schoorde weinig.