Annie

Het voordeel van musical is dat mensen die ervan houden nooit teleurgesteld worden. Musicals worden meestal volgens een al bestaand script gemaakt en zo kom je als kijker nooit voor verassingen te staan. De musical was overact, maar goed gezongen en gedanst. Annie vond ik erg ouwelijk, omdat ze zo overdreven speelde. Ik vond ook niet dat ze heel lief met de hond omging, hij vond het echt niet leuk. Ze kon wel erg goed zingen. Jenny Arean in de rol van Miss Hannigan vond ik erg sterk. Ik vond de vertaling van het lied tomorrow een beetje sullig; ‘want morgen komt morgen, dus hoop ik op een morgen, dan komt er een nieuwe dag.’ Ik vond die zin, die heel vaak terug kwam, nogal droog en nietszeggend. Ik voelde me niet helemaal op mijn plek in het theater, maar dat doet niet veelaf aan de musical zelf.

 

Kamagurka- Sprook

Kamagurka liep in zijn voorstelling in zijn denkbeeldige bos. Steeds vroeg hij het publiek wat hij zag. Soms zei hij dat het goed was, maar meestal was het fout. Zo waren er een konijn (wat is dat? Een konijn of een haas. Handen opsteken. Het is een konijn, maar met een hazenlip, allemaal goed!), een eekhoorn, een mus (hij klopte drie keer, *klop* *klop*, hij kon niet tellen), een torenflat, een kabouter (die zelfmoord pleegde) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ook vertelde hij onzinnige verhaaltjes. Bijvoorbeeld; Een man in de woestijn haalt op een dag water voor zijn kinderen. Als hij terugkomt heeft hij het water opgedronken. De volgende dag neemt hij twee emmers mee, maar dat koste twee keer zo veel energie, dus dronk hij twee keer zoveel water. De derde dag nam hij tien emmers mee en had hij één volle emmer over, maar de kinderen waren weggelopen, want de vader dronk. Bij dat verhaaltje, en nog wat andere verhaaltjes moest het publiek dan zeggen wat de boodschap was. Bij dit verhaaltje was dat: ‘Neem nooit een vrouw’, of iets in die trant. Er moesten af en toe wat mensen op het podium komen, waar verder niet veel mee gebeurde. De laatste vrouw had er helemaal geen zin in en voelde zich ongemakkelijk; “Wat zie je daar?” “Ik zie helemaal niks…” De avond was erg melig en ging oprecht nergens, maar dan ook echt nergens over. De show was misschien aan de lange kant voor dit concept, maar het was hoe dan ook absurdisme van de bovenste plank.

 

Wim Helsen- Spijtig Spijtig Spijtig (Try Out)

Wim Helsen had een duidelijke lijn in zijn voorstelling. Het ging erover dat hij bij de wc stond te wachten voor twee pispotten, met twee mannen ervoor. Toen kwam er een man bijstaan en die vroeg hem of hij ook in de rij stond. Daar ging hij de hele voorstelling over fantaseren en theorieën over verzinnen. De imitatie van een nazi in zijn show was niet nodig geweest. Ook ging het erover hoe hij een meisje had beledigd, die ook aanwezig was in zijn verhaal. Dat vond ik erg grappig. Wel begon hij de show iets te vertellen, dat hij een man (per ongeluk) had vermoord, maar dat bleek later alleen een gedachte te zijn. Dat was nogal warrig. Hij had beter kunnen zeggen dat dat echt zo was gebeurd, dan had zijn verhaal wat meer zin gegeven. Hij vertelde nog twee moppen, die ook erg lang waren en heel ver doorgedacht, maar toch erg leuk. Het was een vermakelijke, verrassende en originele voorstelling!

Het Groot Niet te vermijden- Save the last dance

Het concept van de voorstelling snapte ik niet helemaal.Ze speelden in een bandje en zongen oude liedjes, of zongen in idianenkleding idianenleidjes, met wat flauwe grappen tussendoor. Zingen en muziek maken konden ze wel, maar bijna alles was achterhaald. Zo gingen ze accordeon spelen als oude vrouwtjes of als travestiet in het Duits zingen. Soms waren het wel leuke concepten, maar het duurde dan veel te lang en gingen ze hele lange stukken zingen of spelen als bijvoorbeeld een travestiet, waar je helemaal niet op zat te wachten. Op het podium stond een grote plank, wat een wolk was, waarboven was een plat stuk hout, wat ballonnen waren. Een van de mannen deed dan net of hij in de lucht vloog, hij had ook nep-beentjes. Hij zong ’99 Luftballons’. Er kwam toen een vogel aan een stok die de ballonnen zogenaamd lek prikte. Dat vond ik goed bedacht. Ook vond ik het grappig dat er een geestelijk gehandicapte man in het publiek stond, die helemaal in de voorstelling op ging, meeklapte en zwaaide en midden in de voorstelling enthousiast ging staan. Op het einde kwamen ze nog langs in rubbere bootjes als homo’s op de Gay Pride. Dat was wel humor. Al met al een leuke voorstelling.

 

Zadelpijn 2- Het Verwende Nest

Het publiek bestond alleen uit vrouwen van 50+ en enkele mannen die mee moesten. De zaal zat goed vol. Het ging over oudere vrouwen en plastische chirurgie, relatieproblemen en de dood. De vrouwen gingen een huis verbouwen, maar eigenlijk was dat bijzaak. Ze zongen tussendoor allemaal hitjes uit ‘hun tijd’, die mijn moeder en haar zussen ook zingen. In de voorstelling ging een van de vrouwen dood. Het was op één moment best serieus, maar de dames deden er ook wel weer heel luchtig over. Het irriteerde me mateloos dat diezelfde actrice, die ‘dood’ was gegaan, de rest van de voorstelling er een beetje naast stond, een zwerver spelend. Het voelde alsof ze gekunsteld probeerden iedereen een gelijkwaardige rol te geven. Ik vond het wel heel grappig dat een van de zangers op een gegeven moment als vrouw verkleed het podium op kwam. Het was een vrolijke voorstelling en de spelers voelden publiek goed aanvoelde, al hoorde ik daar misschien niet helemaal bij.

De Utrechtse Spelen- The Rainman

The Rainman gaat over de zakenman Charlie Bibbit en zijn zwaar autistische broer Raymond. Het was geloofwaardig gespeeld en met de nodige dosis humor. De humor overschaduwde soms wel de diepere laag, die ook in de voorstelling zat. We vind ik de voorstelling een beetje traag en vroegen ze wel heel veel aandacht van het publiek. De voorstelling was vrij letterlijk geïnterpreteerd van de film. De spelers trokken je mee in het verhaal. Een stuk dat zeker de moeite waard is. 

 

 

Piepschuim- In veel te strakke broeken (première)

De voorstelling van piepschuim van een tijdje terug was jong en energiek. Ze stonden al jaren op theaterfestival Boulevard en nu kwamen in het theater aan de Parade hun nieuwe show spelen. Cor Burger zong, speelde gitaar en praatte de show aan elkaar. Mijn gedachte geen moment af, omdat er de hele tijd leuke teksten werden gezongen en zo niet, dan speelde Robbert Koekoek op een blaasinstrument, wat hij erg goed kon. Jakko Westeneng speelde op de gitaar en bas. Het was duidelijk dat ze clichés probeerden te vermijden, al lukte dat niet helemaal. Ze hadden het er bijvoorbeeld over dat er genoeg eten in de wereld is, maar dat het verkeerd verdeeld is. Ook vond ik de Nederlandstalige Halleluja versie van Cor en Jakko niet super mooi klinken en had er voor mij niet bij gehoeven. In dat lied kon Jakko overigens wel zijn uitmuntende spel laten horen. In het midden van de show moest het publiek meezingen. De dunne mensen moesten een deuntje dreunen en de dikke mensen moesten allemaal vet eten opnoemen. Ik kreeg een beetje een plaatsvervangend schaamtegevoel naar Piepschuim toe, omdat er twee wat stevigere mensen naast me zaten, maar gelukkig konden zij er om lachen. Het was een leuke, vermakelijke show, met leuke liedjes en goede muziek, al was het soms niet heel vernieuwend.

http://media.ndtrc.nl/Images/20110822/3140eccb-e880-40d5-a3e1-c11a5cfc3759.jpg?maxwidth=468

André Manuel- Bonzaai!!! (Try Out)

Vorig jaar had ik de show van André Manuel ook gezien. Hij speelde toen een typetje en deed heel provocerende uitspraken (zie blog ‘Leve de man van de SVP!). Ik had mezelf en de mensen naast me dus al gewaarschuwd. De voorstelling begon en hij zei geen hele provocerende dingen. Dat gebeurde niet. Bij alles wat hij zei was het duidelijk dat hij het juist niet zo bedoelde. Hij speelde deze voorstelling ook vanuit zichzelf en niet als een typetje. Ik vond dat hij te lang doorging over het feit dat je allemaal verbanden legt in je hoofd, ook rare dingen. Hij ging bijvoorbeeld uitleggen waarom hij als hij aan de ramp op Utoya dacht, aan een neukende lilliputter moest denken. Hij zong ook irritante liedjes (ook al is hij een goede popzanger en heeft hij een band) en liet vaak bepaalde deuntjes vervelende lang doorklinken, expres. De show is duidelijk nog niet af, hij is in een heel prille fase. Toch zag ik vele goede, grappige stukjes en belooft dit een goede voorstelling te worden.

Sara Kroos- Voor de leeuwen

Sara opende de voorstelling met een fakkel in haar hand. In het begin van de show zaten veel rake grappen en goede satire. Sara had het veel over zichzelf en haar vrouw. Ze had geen duidelijke boodschap, maar dat hoefde ook niet. Jammer was alleen dat ze veel ‘schmierde’, ze vulde de voorstelling een beetje op en herhaalde wel heel vaak door de voorstelling heen de grappen die ze tegen personen uit het publiek had gemaakt. De voorstelling duurde ook te lang en kakte op een gegeven moment in. Ze had ook twee muzikanten, maar maakte daar nauwelijks gebruik van. Ze heeft wel een goede stem, maar haar liedjes zeiden me niet veel. Ze had rake grappen en een goede performance, maar de show stond nog niet als een huis. Misschien had ze zichzelf iets te vroeg voor de leeuwen gegooid en nog iets langen aan haar programma moeten werken.