Ronald Smink- Bonanza

Naast mij zaten twee mensen die de hele voorstelling erg leuk vonden. Een student van de Koningstheateracademie, die naast me zat, en ikzelf vonden er vrij weinig aan. Hij had geen boodschap, zoals in de aankondiging stond. Dan moet het wel erg grappig zijn, dacht ik vooraf. Jammer genoeg kon hij mij niet aan het lachen maken. Het ging nergens over en de grappen hadden geen clue. Het leek wel tijdvulling. Zijn Friese accent stoorde me ook een beetje. Wel is hij heel eigen en dat kan niet van elke cabaretier gezegd worden.

 

 

 

 

Mondo Leone- Gratis Rijkdom

Zelf noemde Leon Giesen, want zo heet hij eigenlijk, zijn voorstelling geen voorstelling, maar een spreekbeurt. Dat was het ook. Hij liet veel zelfgemaakte foto’s zien en legde dan z’n visie erover uit. Hij kon interessant vertellen en had mooie gedachtes. Hij ging wel erg lang door over Le Facteur Cheval, de postbode die een kasteel van stenen in z’n achtertuin had gebouwd. Ik was er toevallig ook geweest. Komisch vond ik dat hij zo veel moeite had gedaan om de soortgelijke steen te vinden waarover de postbode was gestruikeld, en daardoor op het idee kwam het kasteel te bouwen. Hij ging later naar die plek terug om er nog een stukje van een doorgezaagd beeldje neer te leggen. Dat beeldje had hij gewonnen voor een documentaire over Rowwen Heze. Hij had het doormidden gezaagd en op allemaal plekken neergehangen waar hij vond dat er schoonheid werd gecreëerd. Zijn zangstem vond ik niet erg mooi. Wel had hij liedjes die mooie teksten bevatten. De tekst zong hij express een beetje buiten de melodie en maat. Hij zei op het eind van de ‘spreekbeurt’: ‘Mensen die mij kennen weten dat ik me niet ga verstoppen achter het gordijn.’ Dat vond ik wel verfrissend, zo’n eigenzinnige cabaretier, of moet ik zeggen ‘spreekbeurt voordrager’?

Eva de Roovere- Mijn Huis

De voorstelling werd in een kleine zaal gehouden, zodat er een lekker huiskamer gevoel was. De liedjes waren mooi en poëtisch. Ze gingen vaak over ongelukkige liefdes. Toch mocht het voor mij wat lekkerder in het gehoor liggen, wat meer pop. Ze had het over een duet met een Nederlandse zager, die er volgens haar ‘jammer genoeg niet bij was’ die avond en die ‘aan ons, Nederlanders, behoorde’ oftewel, we moesten heel blij met hem zijn. Ik had nog nooit van hem en het nummer gehoord. Over het nummer met Diggy Rex , een rapper van wie ze niet eens de naam noemde, met wie ze haar enige echte hit maakte; ‘Slaap lekker’, zei ze alleen dat het niet de originele versie was en dat ze de nieuwe versie niet had geschreven. Daaruit bleek dat ze er zelf volgens mij niet helemaal weg van was. De originele versie was veel minder. De rap, de beat en de precies goed geplaatste geluidjes maakte dat je er helemaal in mee ging, maar háár uitgebluste versie met gitaar was toch een stuk minder. Ik houd meer van  lekkere pop, maar in haar liedjes kon ik ook vaak meegaan. Ze zette wel een eigen sfeer en stijl neer.

 

De Ploeg- 1012

Voor de show had ik een leuk goedkoop boekje over de show gekocht. Toen ik erin keek merkte ik dat ik De Ploeg al kende van vroeger van TV. Thema van de show was dat de wereld in 2012 zou vergaan. De show had een heel mooi decor. Het spel was overdreven, soms tegen het kinderlijke aan (al zaten er alleen volwassenen in de zaal) maar juist daarom zo sterk. De hele voorstelling was luchtig, zelfs wanneer het eigenlijk over zware thema’s ging. Er zaten toch veel maatschappelijke dingen in het stuk, zoals de bankencrisis. Choreografisch was het ook heel knap gemaakt, elke beweging was waar die moest zijn. Van elk moment in de show had je als geheel een interessante foto kunnen maken. De focus, waar je moest kijken, was erg goed. Op een moment schokkeerden ze expres, toen Nonkel zei dat hij foto’s van de mannen toen ze klein waren met zwembroekjes aan op z’n kamer had hangen, zich dan insmeerde met olie en er dan per ongeluk wel eens een vinger naar binnen glipte. Statement van hem was op dat moment: ‘Ik maak van m’n hart geen moordkuil.’ Het was op zo’n ironische manier gezegd dat het grappig werd. Deze voorstelling was ironie van de bovenste plank.

http://www.theater-haarlem.nl/cms_files/system/images/img2466_08.jpg

Ali B- Ali B geeft antwoord

Ali B is het type: sympathieke cabaretier. Hij deed op geen enkel moment, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Youp van ‘t Hek, vervelend. De titel van de show had ik niet zo letterlijk verwacht. Ali ging letterlijk antwoord geven op vragen van mensen in het publiek. Vanuit die vraag ging hij dan een heel vertellen. Hij kon leuk vertellen en de avond bleef op gang. Omdat hij heel dicht bij zichzelf bleef werd het niet heel spannend. Ik wist aan het einde vooral zijn levensfilosofie; ‘nergens tegen zijn, maar vóór het tegenovergestelde van datgene zijn’. De beste grap van de avond vond ik dat hij zei dat er een keer ‘s morgens vroeg twee meisjes voor de deur stonden, dat hij opendeed in zijn onderbroek en met z’n haar los, en dat ze toen aan hem vroegen: “Mevrouw, waar is Ali B?’ Nogal flauw, maar wel leuk. Op het laatst ging hij in het publiek dansen, ook met mij. Hij noemde me de Justin Bieber van Den Bosch. Dat vond ik dan wel weer humor.

http://www.dekleinekomedie.nl/cms_files/system/images/img1205_08.jpg

 

Oorverdovend- Javier Guzman

Javier Guzman is het type dat publiek wil schokkeren. Hij had was fel tegenover moslims, maar ook over christenen. Aziaten vond hij het grootste gevaar. Ik kon er wel om lachen. Dat kwam omdat ik wel inzag dat hij een rol speelde en misschien zelfs een tegengestelde gedachte bij mensen wilde oproepen. Misschien was hij wel heel links. Ten tweede omdat het goed aansloot waar ik mee bezig was. Het was jonge humor, maar het waren geen clichés. Hij benadrukte ook de stupiditeit van de mens en had het over z’n dochtertje die hij niet mocht zien. Al met al vermaak van de bovenste plank.

http://reclamewereld.blog.nl/files/2010/09/Guzman-show-poster.png

Nachtgasten

Op donderdag 18 oktober had ik een workshop van Nachtgasten, waar we zelf stukjes mochten spelen. Het concept van Nachtgasten is dat acteurs pas op het podium het script horen en ze dingen weten die andere acteurs weer niet weten. Een goed concept. De workshop was ook leuk om te doen. De  gastacteurs bij de voorstelling waren Sigrid ten Napel (Penoza, Overspel, Lijn 32), Roel Swanenberg en Rosa van Leeuwen. De voorstelling was goed gespeeld. Nadeel alleen was dat het script veel te ingewikkeld was. Twee van de vier acteurs (een van de nachtgasten speelde zelf ook mee) kwamen uit de toekomst en waren de kinderen van de andere twee acteurs. Dat wisten die twee acteurs niet. Veel te ingewikkeld dus, zeker als niet iedereen de volledige informatie heeft. Het werd dan ook op een gegeven moment erg warrig en een van de acteurs zei iets wat totaal niet klopte in het verhaal en waardoor je er niets meer van snapte. Toen ik later een van de Nachtgasten daarmee confronteerde zei hij dat de actéurs bepaalden op dat moment en niet de tekstschrijver. Dat vond ik een beetje onzin. Het was goed gespeeld en een voordeel was dat de verbazing was de tegenspelers wel oprecht was, omdat zij er op dat moment echt niets van snapten. Jammer was alleen dat het script veel te ingewikkeld was.

 

 

Ill Skill Squad- Best of 155

Die middag had ik al een hele leuke en goede workshop van drie leden van Ill Skill Squad gehad. De show was speels en vol humor. Ze maakten veel gebruik van filmpjes en steeds stond een ander lid van de groep centraal. Ook hadden ze leuke formaties en coole moves. Ze maakten er echt een show van. Ze droegen veel kostuums en een van de jongens was eve als vrouw verkleed. Op het eind van de voorstelling gingen ze in strakke mannenslips bodybuilders nadoen. Een heel vermakelijke en ronde show.

 

Kayak

Gisteren was er een optreden van Kayak in het Theater aan de Parade. Ik was veruit de jongste. Ik vond het erg goede muziek. De stijl van symfonisch-rock. Er zat een lekkere drive in en een mooie afwisseling in dynamiek. Er werd vrijwel aan een stuk door gespeeld. Ik vond het een mooi, afwisselend en krachtig concert!

Youp van ‘t Hek- wigwam (Try Out)

De voorstelling van Youp van ‘t Hek sprak mij niet echt aan. Ik heb in ieder geval niet één keer gelachen. Dat kan komen omdat ik te jong ben. Waar Youp zich over verbaasde, was voor mij gewoon, of daar was ik nog niet mee bezig. Ik vond er tenminste niet echt leuke, creatieve of verrassende stukjes in zitten. Sommige dingen had ik al te vaak gehoord en voelden voor mij clichématig aan.  Ik moet er wel bij zeggen dat een groot deel van de zaal het wel kon waarderen. Youp zat erg te vitten op bepaalde soorten mensen. Rode draad in het stuk was dat hij een housewarming party had gehad in zijn nieuwe huis en toen naar zijn oude huis was gereden en had aangebeld, omdat hij zo dronken was. Daar kreeg hij een oude wigwam mee van vroeger. Ook ging het over zijn overleden vriend, van wie het motto was: ‘Iedereen lult maar wat’. Van ‘t Hek zocht de grens op en zei dat we alle demente oudjes maar van het Hilton hotel moesten afgooien, de Broodplank. Toen een vrouw daar iets op wilde zeggen, brandde hij die vrouw helemaal af. Het was geen slechte voorstelling, maar omdat het niet mijn humor was en er geen hele leuke grappen in zaten, vond ik het niet super.

http://farm8.staticflickr.com/7140/6988905082_67fc951364_z.jpg