Eric Bosgraaf- Elektrified Eric

Vanavond ben ik naar Eric Bosgraaf gegaan. Ik had gelezen op internet dat het een combinatie van blokfluit en elektronica was en dat sprak me wel aan. Ik had Eric al eerder in de Toonzaal zien optreden. Hij opende de avond met een stuk op een soort grote houten kast, wat een fluit was. De elektronische geluiden klonken mee. In de daaropvolgende stuk waande ik me helemaal in een soort sprookjeswereld, met dank aan de extra geluiden. Daarna speelde hij een klein stukje op een klein fluitje, waarbij hij het hele podium gebruikte en heel overdreven bewoog, wat het wel leuk maakte. Twee Koreaanse leerlingen mochten ook een lied spelen. De jongen speelde een technisch stuk op een middelgrote blokfluit, het meisje op de grote kast-achtige fluit, die Bosgraaf in het begin ook bespeelde. Ze bespeelde hem op een vrij sensuele manier, alsof het haar minnaar was. De stukken waren tot dan toe zonder veel melodie. Er werden vooral veel technieken gebruikt.  Dat vond de vrouw waarmee ik in de pauze praatte wel jammer; ze speelt zelf ook blokfluit. Mij stoorde het niet zo.Na de pauze werd er een stuk van een Zuid-Afrikaanse componiste gespeeld. Ze bleef expres in dat land, ondanks de conflicten; daar ging het stuk ook over. Dat werd vrij letterlijk uitgebeeld, door de geluiden op de achtergrond. Aan het eind van de avond speelde Bosgraaf wél een melodisch deuntje, begeleid door een DJ, maar dat vond ik niet zo spannend. Op het allerlaatst ging die DJ allemaal nare geluiden produceren. Alles bij elkaar was het een boeiende, veelzijdige avond, waarin hedendaagse klassieke muziek en elektronica elkaar ontmoet hebben.

Eric Koller- Try Out

Toen ik het Koningstheater binnenliep, had het net heel hard geregend. Ik verwachtte dus niet het heel druk zou zijn. Het tegendeel bleek waar te zijn, de aankomst zaal was helemaal vol. Dat schepte al verwachtingen. Het was een non-verbale show. Er waren verschillende kleine sketches, waarbij een attribuut centraal stond. Het was naar mijn idee een soort stripboek in theatervorm. Dan weer stond een kauwgomballenautomaat centraal, dan weer een scootmobiel. Zijn mimiek was erg krachtig, en elke gedachte of beweging kwam heel duidelijk over. Of hij nou een lucifer of een vogeltje in een koekoeksklok was. Ook moeilijke situaties, zoals aan een rijdende auto hangen, beeldde hij overtijgend uit. Daarbij heeft Koller natuurlijk wel het voordeel een heel komisch gezicht te hebben, waarmee hij telkens weer op een heel grappige manier de zaal in keek. Ik vond het vooral knap een hele zaal een hele avond te amuseren zonder een woord te zeggen. Klasse!

Jan de Smet- Zonder programma

Gisteren, in de middag, ben ik naar Jan de Smet, een Vlaamse toneelzanger, geweest. Er waren maar ongeveer 20 mensen. De sfeer kwam al meteen los wanneer een man in het publiek, toen de theaterdirecteur met zijn hond binnenkwam, zei: ‘We kunnen tenminste niet zeggen dat er geen hond kwam!’ Jan de Smet speelde accordeon, ukelele (een kleine gitaar) en akoestische gitaar. Het was letterlijk zonder programma, want hij had die avond ervoor pas zijn nummers uitgekozen. Het waren vooral nummers van anderen, maar er zaten ook eigen nummers tussen. De liedjes waren in het Nederlands, een paar in het Engels en één liedje was in het Frans. Het waren verhalende, dichterlijke liederen. De avond sloot hij af met mijn favoriet;  een lied naar aanleiding van een uitspraak van Stephen Hawking: ‘Het heelal is mogelijk een vierdimensionale schaduw van een vijfdimensionaal geheel.’ Daarmee was de middagvoorstelling ten einde. Het was een mooie en pure voorstelling.

 

 

 

André Manuel – Leve de man van de SVP!

Nadat ik hard had gefietst, kwam ik net op tijd het Koningstheater binnen. Ik had me helemaal niet ingelezen en kende de man die op ging treden niet. Ik had nog aan de vrouw naast me gevraagd of zij hem wel kende, maar ook zij kende hem niet. Een sullige man kwam zingend het podium op, terwijl hij een sullig liedje zong. Hij noemde zich Jan Kwakman, wat ik meteen aannam. Dat zingen vond ik nog wel grappig, maar al snel begon hij extreem rechtse dingen te zeggen. Dat ze de taks op condooms maar flink duurder moesten maken, zodat de homo’s vanzelf aids kregen. Dat kwam al best bedreigend over. Ik ben christelijk opgevoed. Ook daar begon hij over. Hij vond dat alle buitenlanders, en dan vooral Marokkanen maar beter op de Betuwelijn gezet konden worden. En dan gelijk de christenen, om geen verschil te maken. Hij maakte ook smerige seksistische grapjes over zichzelf en van hem konden alle topper-fans, kinderen, vrouwen enzovoort, oftewel iedereen dood. Behalve hijzelf dan. Kinderen die dood op zolder in een koffer werden gevonden, dát was nog eens een manier van opvoeden. En Hitler had goede dingen gedaan. Ik had me al bedacht dat als er een pauze kwam ik misschien weg zou gaan. De hele show had ik bijna niet gelachen. Met walging zat ik te kijken. Geklapt had ik al helemaal niet. Na de show ging ik naar de theaterdirecteur om mijn verhaal te doen. Hij vertelde dat die Jan Kwakman een typetje was en dat die partij de SVP al helemaal niet bestond. André Manuel was een hele linkse man en alles van alles wat zijn typetje had gezegd vond hij zelf het tegenovergestelde. Al de debiele liedjes die hij had gezongen, waren eveneens gespeeld, want André is een hele goede popzanger die een eigen band heeft. De meeste mensen begrepen dat en kende zijn format. Ik echter, trapte erin. Ik wist wel dat hij geen echte politicus was, maar het feit dat hij die dingen alleen al schaamteloos zei vond ik al choquerend. Ik voelde me achteraf als in een flauwe Bananasplit-grap. Wist die vrouw maar van zijn format, dat had ik die avond gelachen. Maar al met al was het een ervaring op zich. Waarvan ik dacht een soort extreem rechtse cabaretshow te zijn, bleek een linkse theatervoorstelling, die daar juist met rechtse politiek de spot mee dreef. Het was wel grandioos geacteerd.

 

Hella en Freek de Jonge: Spring!

Gisteren was ik in de Verkadefabriek naar de boekpresentatie van het boek Spring! geweest van Hella de Jonge-Asser. Die middag waren ze nog bij ons langs geweest. Tijdens de avond las zij uit haar eigen boek voor, vertelde ze erover, had dialogen met haar man Freek de Jonge, cabaretier van beroep, en zong Freek de Jonge op z’n piano en gitaar poëtische liederen. Het was een heel aparte opzet van een boekpresentatie, want meestal vertelt een schrijver iets over zijn boek en mogen er vragen gesteld worden, maar dit was meer een show, waarop het boek was gebaseerd. Als toeschouwer werd je door het boek geleid, hoofdstuk na hoofdstuk. Het boek is autobiografisch. Het ging dus over hunzelf. Daardoor werd Freek er ook bij betrokken. Het was een vullende en interessante avond. Het maakte niet uit of je het boek nou wel of niet gelezen had.

Harry Sacksioni: While my guitar gently weeps

Vanavond spurtte ik me om acht uur naar het Koningstheater om Harry Sacksioni te zien optreden. Ik kende hem nog helemaal niet en de muziek die hij die avond ging spelen, een ode aan George Harrison, kende ik eveneens niet goed. Ik ging dus blanco de zaal in. De zaal was helemaal uitverkocht, net als bij bijna alle andere optredens. Toevallig was er nog een plekje over van een vriend van een stel die niet meekon. Op het podium stonden vier akoestische gitaren. Spelend kwam hij op. Alles speelde hij zonder begeleiding. De man naast me, die duidelijk fan was, had al gezegd dat het soms net leek of er vier gitaren klonken, terwijl Harry dat toch allemaal in z’n eentje deed. Gaandeweg in de show moest ik hem gelijk geven. Soms voelde ik me bijna bedrogen, omdat ik maar niet kon geloven dat al dat muzikaal geweld uit een enkele gitaar kwam. De man naast me had me ook uitgelegd dat Saksioni een speciale manier spelen had, waarbij hij meerdere partijen door elkaar speelde. Dat was wonderlijk om te zien. In zijn show speelde hij liedjes van de Beatles, Queen en velen anderen, waaronder hijzelf. Op het eind van de voorstelling raakte hij geëmotioneerd, toen hij vertelde dat hij z’n inmiddels overleden moeder het nummer leid horen dat hij op z’n 16e had geschreven en daarna speelde hij het. Hoe zijn moeder reageerde hield hij liever voor zichzelf. Daarmee was de avond aflopen. Het was een mooie, virtuoze avond, die pas om elf uur ten einde kwam.